گنجینه احادیث

حَدُّ اَلْعَقْلِ اَلاِنْفِصَالُ عَنِ اَلْفَانِي وَ اَلاِتِّصَالُ بِالْبَاقِي

حقیقت خرد جدا شدن از زایل شدنی دنیا و پیوستن به همیشگی آخرت است.

إِنَّمَا اَلْعَقْلُ اَلتَّجَنُّبُ فِي اَلتَّجَنُّبِ مِنَ اَلْإِثْمِ وَ اَلنَّظَرُ فِي اَلْعَوَاقِبِ وَ اَلْأَخْذُ بِالْحَزْم

همانا خرد، دوری گزیدن از گناه، نگریستن به عاقبتها و چنگ زدن به دور اندیشی است.

أَفْضَلُ اَلْعَقْلِ اَلرَّشَاد

برترین خرد، راه یافتن است.

أَفْضَلُ اَلْعَقْلِ مُجَانَبَةُ اَللَّهْوِ اَلْهَوَى

برترین خرد، دوری گزیدن از خواهشهای نفسانی است.

مَنْ كَشَفَ ضُرَّهُ لِلنَّاسِ عَذَّبَ نَفْسَه

کسی که سختی حال خود را بر دیگران آشکار کند، خود را عذاب داده است.

مَنْ شَكَا ضُرَّهُ إِلَى مُؤْمِنٍ فَكَأَنَّمَا شَكَا اَللَّهَ سُبْحَانَه

کسی که از سختی حال خود، نزد فرد با ایمانی شکوه برد پس مانند آن است که به خداوند شکوه کرده است.

مَنْ جَزَعَ فَنَفْسَهُ عَذَّبَ وَ أَمْرَ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ أَضَاعَ وَ ثَوَابَهُ بَاع

کسی که ناشکیبایی کند پس نفس خود را عذاب داده و تقدیر خداوند را ضایع کرده و پاداش آن را فروخته است.

لاَ تَجْزَعُوا مِنْ قَلِيلِ مَا أَكْرَهَكُمْ فَيُوقِعَكُمْ ذَلِكَ فِي كَثِيرٍ مِمَّا تَكْرَهُون

ناشکیبایی مکنید از چیزی که کمی آن را ناپسند می دارید، زیرا این کار شما را به آنچه زیاد ناپسند می دارید می اندازد.

لاَ يَجْتَمِعُ اَلصَّبْرُ وَ اَلْجَزَع

شکیبایی با ناشکیبایی جمع نمی شوند.

اَلْعَجْزُ مَضْيَعَة

اظهار ناتوانی، ضایع کردن کار است.

اَلْعَيُّ حَصْر

درماندگی، سبب گرفتگی است.

اَلْعَجْزُ اَلْجَزَعُ إِضَاعَة

اظهار ناتوانی ناشکیبایی ، ضایع کردن است.