مَا أَهْوَلَ اَللَّهُمَّ مَا نُشَاهِدُهُ مِنْ مَلَكُوتِكَ وَ مَا أَحْقَرَ ذَلِكَ فِيمَا غَابَ عَنَّا مِنْ عَظِيمِ سُلْطَانِك
خداوندا، چه بسیار ترسناک است آنچه از عزّت و سلطنت تو مشاهده می کنیم، و چه بسیار کوچک است این، در کنار آنچه از قدرت فرمانروایی تو بر ما پنهان است.
اِعْجَبُوا لِهَذَا اَلْإِنْسَانِ يَنْظُرُ بِشَحْمٍ وَ يَتَكَلَّمُ بِلَحْمٍ وَ يَسْمَعُ بِعَظْمٍ وَ يَتَنَفَّسُ مِنْ خَرْم
از این آدمی در شگفت شوید که به پارۀ پیه می نگرد و به پارۀ گوشتی سخن می گوید و با استخوانی می شنود و از رخنه ای نفس می کشد.
لَمْ يَتْرُكِ اَللَّهُ سُبْحَانَهُ خَلْقَهُ مُغْفَلا وَ لاَ أَمْرَهُمْ مُهْمَلا
خداوند، خلق خود را فراموش شده، و کار آنها را مهمل و رها شده وا نگذاشته است.
اَلرَّجَاءُ لِرَحْمَةِ اَللَّهِ أَنْجَح
امید به رحمت خداوند، فیروزی دهنده تر است.
أَعْظَمُ اَلْبَلاَءِ اِنْقِطَاعُ اَلرَّجَاء
ناامیدی، بزرگترین رنج و گرفتاری است.
أَفْضَلُ اَلْمُسْلِمِينَ إِسْلاَما مَنْ كَانَ هَمُّهُ لِأُخْرَاهُ وَ اِعْتَدَلَ خَوْفُهُ وَ رَجَاه
برترین مسلمان به حسب مسلمانی، کسی است که اندوه او برای روز بازگشت اوست و بیم و امید او برابر است.
إِذَا أَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ لاَ يَسْأَلَ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ شَيْئا إِلاَّ أَعْطَاهُ فَلْيَيْئَسْ مِنَ اَلنَّاسِ وَ لاَ يَكُونُ لَهُ رَجَاءٌ إِلاَّ اَللَّهَ سُبْحَانَه
هر گاه کسی از شما بخواهد که آنچه از پروردگار تقاضا می کند به او بدهد، باید از مردم مأیوس باشد و امیدی جز به خداوند نداشته باشد.
جَارُ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ آمِنٌ وَ عَدُوُّهُ خَائِف
پناه آورندۀ به خداوند، در امان است و دشمن او ترسان.
حُسْنُ اَلظَّنِّ أَنْ تُخْلِصَ اَلْعَمَلَ وَ تَرْجُوَ مِنَ اَللَّهِ أَنْ يَعْفُوَ عَنِ اَلزَّلَل
گمان نیک آن است که که عمل را خالص کنی و به خداوند امیدوار باشی از لغزشها درگذرد.
رُبَّ آمِنٍ وَجِل
چه بسا پناه داده شده ای که ترسان است.
رُبَّ رَجَاءٍ يُؤَدِّي إِلَى حِرْمَان
چه بسا امیدی که به بی بهرگی می رسد.
رُبَّ خَوْفٍ يَعُودُ بِالْأَمَان
چه بسا بیمی که به ایمنی باز می گردد.