عَنْ أَبِي اَلْحَسَنِ اَلْأَحْمَسِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالُوا قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَيَتَعَاهَدُ عَبْدَهُ اَلْمُؤْمِنَ بِأَنْوَاعِ اَلْبَلاَءِ كَمَا يَتَعَاهَدُ أَهْلَ اَلْبَيْتِ سَيِّدُهُمْ بِطُرَفِ اَلطَّعَامِ قَالَ يَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي وَ عَظَمَتِي وَ بَهَائِي إِنِّي لَأَحْمِي وَلِيِّي أَنْ أُعْطِيَهُ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا شَيْئا يَشْغَلُهُ عَنْ ذِكْرِي حَتَّى يَدْعُوَنِي فَأَسْمَعَ دُعَاءَهُ وَ صَوْتَهُ وَ إِنِّي لَأُعْطِي اَلْكَافِرَ…
امام صادق علیه السّلام از پدران بزرگوارش نقل می کند که فرموده اند:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله می فرماید: خداوند متعال بندۀ مؤمنش را به گرفتاریهای گوناگون گرفتار می کند، همان طور که اهل خانه بزرگشان را بسوی غذا دعوت می کنند، فرمود:خداوند عزّ و جل می فرماید:قسم به عزّت و جلال و بزرگی و شأنم، در دنیا از بندۀ مؤمنم چیزی را که باعث فراموشی او از من شود از او می گیرم، تا اینکه مرا بخواند و من صدا و دعایش را بشنوم، امّا آرزوهای کافر را بر می آورم تا اینکه مرا نخواند که صدایش را بشنوم، به خاطر خشمی که از او دارم.
عَنْ مُيَسِّرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ مِنْكُمْ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ لَيَمُرُّ بِهِ اَلرَّجُلُ وَ قَدْ أُمِرَ بِهِ إِلَى اَلنَّارِ فَيَقُولُ يَا فُلاَنُ أَغِثْنِي فَإِنِّي كُنْتُ أَصْنَعُ إِلَيْكَ اَلْمَعْرُوفَ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا فَيَقُولُ لِلْمَلَكِ خَلِّ سَبِيلَهُ فَيَأْمُرُ اَللَّهُ بِهِ اَلْمَلَكَ فَيُخَلِّي سَبِيلَهُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:روز قیامت مردی که باید بسوی آتش جهنم رود با مؤمنی از شما روبرو می شود و می گوید:فلانی کمکم کن، من در دنیا کار نیکی برایت انجام دادم، بندۀ مؤمن به ملک می گوید:راهش را باز کنید، خداوند ملک را فرمان دهد که راهش را باز کنند تا داخل بهشت شود.
عَنْ إِبْرَاهِيمَ اَلثُّمَالِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَخْذُلُ أَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ إِلاَّ خَذَلَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ إِنْ نَصَرَهُ كَانَ أَفْضَلَ مِنْ صِيَامِ شَهْرٍ وَ اِعْتِكَافِهِ فِي اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرَامِ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر مؤمنی که برادر مؤمنش را خوار سازد در حالی که قادر بر یاری اوست خداوند او را در دنیا و آخرت خوار کند، و اگر او را یاری کند ثوابش از یک ماه روزه گرفتن و اعتکاف در مسجد الحرام بیشتر است.
عَنْ عُمَرَ بْنِ مُفَضَّلٍ قَالَ : قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ تُطِيلَ اَلْغَيْبَةَ عَنْ أَهْلِكَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ أَيْنَ قُلْتُ اَلْأَهْوَازَ وَ فَارِسَ قَالَ فِيمَ قُلْتُ فِي طَلَبِ اَلدُّنْيَا وَ اَلتِّجَارَةِ وَ اَلرِّزْقِ قَالَ فَانْظُرْ إِذَا طَلَبْتَ مِنْهَا شَيْئا فَنَرْوِي عَنْكَ فَاذْكُرِ اَلَّذِي اِخْتَصَّكَ بِهِ مِنْ دِينِهِ وَ مَنْ بِهِ عَلَيْكَ مِمَّا صَرَفَهُ عَنْ غَيْرِكَ فَإِنَّ ذَلِكَ أَحْرَى أَنْ تَسْخُوَ نَفْسَكَ مِمَّا فَاتَكَ مِنَ اَلدُّنْيَا .
امام صادق علیه السّلام فرمود:دوریت از خانواده ات به طول می انجامید؟گفتم:بلی، فرمود: کجا می روی؟گفتم:اهواز و فارس، فرمود:برای چه؟گفتم برای بدست آوردن دنیا و تجارت و روزی، فرمود:پس در نظر داشته باش هر گاه چیزی از مال دنیا را طلب نمودی ولی به تو نرسید، بیاد آور آن کس را که دین ولایت ما خود را مخصوص تو گردانید، و به آن بر تو منّت نهاد، و از غیر تو دریغ داشت پس سزاوارتر این است که نفست به خاطر این خوبیها آرامش یابد، و برای امور دنیا که از دستت رفته آرامشش را سلب نکنی.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : قَالَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَا عِبَادِيَ اَلصِّدِّيقِينَ تَنَعَّمُوا بِعِبَادَتِي فِي اَلدُّنْيَا فَإِنَّكُمْ بِهَا تَتَنَعَّمُونَ فِي اَلْجَنَّةِ .
امام صادق علیه السّلام می فرماید:خداوند تبارک و تعالی می فرماید:ای بندگان راست کردار من در دنیا از نعمت عبادتم برخوردار باشید، شما در بهشت از آن برخوردار خواهید بود.
عَنْهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَفْضَلُ اَلنَّاسِ مَنْ عَشِقَ اَلْعِبَادَةَ فَعَانَقَهَا وَ أَحَبَّهَا بِقَلْبِهِ وَ بَاشَرَهَا بِجَسَدِهِ وَ تَفَرَّغَ لَهَا فَهُوَ لاَ يُبَالِي عَلَى مَا أَصْبَحَ مِنَ اَلدُّنْيَا عَلَى يُسْرٍ أَمْ عَلَى عُسْرٍ.
امام صادق علیه السّلام از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نقل می کند که فرمود:بهترین مردم کسی است که به عبادت عشق بورزد و آن را در آغوش کشد، و آن را از دل دوست داشته باشد، و با جوارح خود انجامش دهد، و خود را برای آن فارغ البال سازد، چنین شخصی باک ندارد که زندگانی دنیایش به سختی گذرد یا به آسانی.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لَيْسَ اَلزُّهْدُ فِي اَلدُّنْيَا بِإِضَاعَةِ اَلْمَالِ وَ لاَ بِتَحْرِيمِ اَلْحَلاَلِ بَلِ اَلزُّهْدُ فِي اَلدُّنْيَا أَنْ لاَ تَكُونَ بِمَا فِي يَدِكَ أَوْثَقَ مِنْكَ بِمَا فِي يَدِ اَللَّهِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:زهد در دنیا به از بین رفتن مال و حرام نمودن حلال نیست، بلکه زهد در دنیا به این است که به آنچه در دست خودت هست مطمئن تر از آنچه در دست خداست نباشی.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِنَّ عَلاَمَةَ اَلرَّاغِبِ فِي ثَوَابِ اَلْآخِرَةِ زُهْدُهُ فِي عَاجِلِ زَهْرَةِ اَلدُّنْيَا أَمَا إِنَّ زُهْدَ اَلزَّاهِدِ فِي هَذِهِ اَلدُّنْيَا لاَ يَنْقُصُهُ مَا قَسَمَ اَللَّهُ لَهُ فِيهَا وَ إِنْ زَهِدَ وَ إِنَّ حِرْصَ اَلْحَرِيصِ عَلَى عَاجِلِ زَهْرَةِ اَلدُّنْيَا لاَ يَزِيدُهُ فِيهَا وَ إِنْ حَرَصَ فَالْمَغْبُونُ مَنْ حُرِمَ حَظَّهُ فِي اَلْآخِرَةِ.
امام صادق علیه السّلام از امیر المؤمنین علیه السّلام نقل می کند که فرمود:علامت مشتاق به ثواب آخرت بی رغبتی نسبت به زرق و برق دنیا است، آگاه باشید، بی رغبتی زاهد نسبت به دنیا از آنچه خداوند برایش از دنیا مقرر فرموده کاهش ندهد، اگر چه زهد کند، همانا از شخص آزمند بر خرّمی دنیای نقد برایش فزونی نیاورد اگر چه حرص زند، پس مغبون کسی است که از بهرۀ آخرت خود محروم ماند.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ زَهِدَ فِي اَلدُّنْيَا أَثْبَتَ اَللَّهُ اَلْحِكْمَةَ فِي قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ وَ بَصَّرَهُ عُيُوبَ اَلدُّنْيَا دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا وَ أَخْرَجَهُ مِنَ اَلدُّنْيَا سَالِما إِلَى دَارِ اَلسَّلاَمِ.
امام صادق علیه السّلام می فرماید:کسی که نسبت به دنیا زاهد و بی رغبت باشد، خداوند حکمت را در قلبش جای دهد، و زبانش را به آن گویا سازد، و او را به عیبهای دنیا و درد و دوایش بینا گرداند، و او را از دنیا سالم به سوی بهشت بیرون برد.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِذَا أَرَادَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بِعَبْدٍ خَيْرا زَهَّدَهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ فَقَّهَهُ فِي اَلدِّينِ وَ بَصَّرَهُ عُيُوبَهُ وَ مَنْ أُوتِيَ هَذَا فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر گاه خداوند خیر بنده ای را بخواهد او را نسبت به دنیا بی رغبت، و نسبت به دین ژرف نگر می کند، و به عیبهایش بینا سازد، و به هر کس این خصلتها داده شد؛ به حق خیر دنیا و آخرت داده شده است.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنِ اِجْتَهَدَ لِدُنْيَاهُ أَضَرَّ بِآخِرَتِهِ وَ مَنْ آثَرَ آخِرَتَهُ آتَاهُ اَللَّهُ رِزْقَهُ وَ سَعِدَ بِلِقَاءِ رَبِّهِ.
از امام صادق علیه السّلام نقل شد فرمود:هر کس برای دنیایش تلاش کند به آخرتش ضرر زده، و کسی که آخرتش را مقدم دارد خداوند روزیش را بدهد، و به ملاقات پروردگارش سعادتمند شد.
سُئِلَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلزُّهْدِ فِي اَلدُّنْيَا قَالَ اَلَّذِي يَتْرُكُ حَلاَلَهَا مَخَافَةَ حِسَابِهِ وَ يَتْرُكُ حَرَامَهَا مَخَافَةَ عَذَابِهِ .
از امام صادق علیه السّلام در مورد زهد در دنیا پرسیدند، حضرت فرمود:آنی که حلالش را از ترس حسابش، و حرامش را از ترس عذابش ترک کنند.
