مَا وَلَدْتُمْ فَلِلتُّرَابِ وَ مَا بَنَيْتُمْ فَلِلْخَرَابِ وَ مَا جَمَعْتُمْ فَلِلذَّهَابِ وَ مَا عَمِلْتُمْ فَفِي كِتَابٍ مُدَّخَرٌ لِيَوْمِ اَلْحِسَاب
آنچه زاییده اید برای زیر خاک است و آنچه ساخته اید برای ویرانی است و آنچه جمع نموده اید برای از بین رفتن است و آنچه عمل کرده اید، پس در نامه ای برای روز حساب ذخیره شده است.
ذِكْرُ اَللَّهِ يُنِيرُ اَلْبَصَائِرَ وَ يُونِسُ اَلضَّمَائِر
یاد خداوند، چشمها را روشن و درون را آرام گرداند.
اَلصِّدْقُ رَأْسُ اَلْإِيمَانِ وَ زَيْنُ اَلْإِنْسَان
راستگویی، سر ایمان و زینت انسان است.
نَحْنُ أَعْوَانُ اَلْمَنُونِ وَ أَنْفُسُنَا نَصْبُ اَلْحُتُوفِ فَمِنْ أَيْنَ نَرْجُو اَلْبَقَاءَ وَ هَذَا اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ لَمْ يَرْفَعَا مِنْ شَيْءٍ شَرَفا إِلاَّ أَسْرَعَا اَلْكَرَّةَ فِي هَدْمِ مَا بَنَيَا وَ تَفْرِيقِ مَا جَمَعَا
ما یاری کنندگان مرگیم و نفسهای ما نشانۀ تیرهای مرگ اند، پس چگونه به جاوید ماندن امیدواریم در حالی که این روز و شب چیزی را بلند مرتبه و گرامی نکرده اند مگر این که دوباره، برای ویران کردن آنچه بنا نموده و پراکنده ساختن آنچه جمع کرده اند، شتاب نموده اند.
مَنْ نَصَرَ اَلْحَقَّ أَفْلَح
کسی که حق را یاری کند. رستگار گردد.
مَنْ نَصَرَ اَلْحَقَّ غَنِم
کسی که حق را یاری کند، بهره برد.
هَلْ يَنْتَظِرُ أَهْلُ مُدَّةِ اَلْبَقَاءِ إِلاَّ آوِنَةُ اَلْفَنَاءِ مَعَ قُرْبِ اَلزَّوَالِ وَ أُزُوفِ اَلاِنْتِقَال
انتظار نمی کشند اهل زمان جاویدان در دنیا، مگر هنگامۀ نابودی و از بین رفتن را، و این که انتقال هم نزدیک است.
عَلَيْكَ بِذِكْرِ اَللَّهِ فَإِنَّهُ نُورُ اَلْقَلْب
بر تو باد به یاد خداوند؛ زیرا آن روشنایی دل است.
رَأْسُ اَلْإِيمَانِ اَلصِّدْق
راستگویی، سر ایمان است.
بِلُزُومِ اَلْحَقِّ يَحْصُلُ اَلاِسْتِظْهَار
با همراهی و جدا نشدن از حق، پشت قوی حاصل می شود.
في الذّكر حيوة القلوب
زندگانی دلها در ذکر است.
طَلَبُ اَلتَّعَاوُنِ عَلَى إِقَامَةِ اَلْحَقِّ دِيَانَةٌ وَ أَمَانَة
مساعدت خواهی برای برپایی حق، دینداری و امانتداری است.