حدیث امام علی (ع) درباره فنا و نابودی دنیا

قال الإمام عليّ عليه السلام:

نَحْنُ أَعْوَانُ اَلْمَنُونِ وَ أَنْفُسُنَا نَصْبُ اَلْحُتُوفِ فَمِنْ أَيْنَ نَرْجُو اَلْبَقَاءَ وَ هَذَا اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ لَمْ يَرْفَعَا مِنْ شَيْءٍ شَرَفا إِلاَّ أَسْرَعَا اَلْكَرَّةَ فِي هَدْمِ مَا بَنَيَا وَ تَفْرِيقِ مَا جَمَعَا

ما یاری کنندگان مرگیم و نفسهای ما نشانۀ تیرهای مرگ اند، پس چگونه به جاوید ماندن امیدواریم در حالی که این روز و شب چیزی را بلند مرتبه و گرامی نکرده اند مگر این که دوباره، برای ویران کردن آنچه بنا نموده و پراکنده ساختن آنچه جمع کرده اند، شتاب نموده اند.