عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِذَا تَحَلَّى اَلْمُؤْمِنُ مِنَ اَلدُّنْيَا بِسِيمَاءَ وَ وَجَدَ حَلاَوَةَ حُبِّ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ كَانَ عِنْدَ أَهْلِ اَلدُّنْيَا كَأَنَّهُ قَدْ خُولِطَ وَ إِنَّمَا خَالَطَ اَلْقَوْمَ حَلاَوَةُ حُبِّ اَللَّهِ فَلَمْ يَشْتَغِلُوا بِغَيْرِهِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر گاه مؤمن از دنیا کنار کشد رفعت یابد و شیرینی دوستی خدا را بچشید، گویا نزد اهل دنیا دیوانه باشد، در صورتی که شیرینی محبت خدا به آنها آمیخته شده که به چیز دیگر غیر از او مشغول نشوند.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا اِلْتَقَى مُؤْمِنَانِ قَطُّ إِلاَّ كَانَ أَفْضَلُهُمَا أَشَدَّهُمَا حُبّا لِأَخِيهِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هرگز دو مؤمن با هم روبرو نشوند، مگر اینکه برترین آنها مهربانترین آن دو به دیگری است.
وَ عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مِنْ أَوْثَقِ عُرَى اَلْإِيمَانِ أَنْ يُحِبَّ فِي اَللَّهِ وَ يُبْغِضَ فِي اَللَّهِ وَ يُعْطِيَ فِي اَللَّهِ وَ يَمْنَعَ فِي اَللَّهِ.
از امام صادق علیه السّلام نقل شده که:از محکمترین دستگیره های ایمان دوست داشتن برای خدا و دشمنی کردن برای خدا و بخشش؛ و امتناع او از بخشش فقط برای خداست.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : حُبُّ اَلْأَبْرَارِ لِلْأَبْرَارِ ثَوَابٌ لِلْأَبْرَارِ وَ حُبُّ اَلْفُجَّارِ لِلْأَبْرَارِ فَضِيلَةٌ لِلْأَبْرَارِ وَ بُغْضُ اَلْفُجَّارِ لِلْأَبْرَارِ زَيْنٌ لِلْأَبْرَارِ وَ بُغْضُ اَلْأَبْرَارِ لِلْفُجَّارِ خِزْيٌ عَلَى اَلْفُجَّارِ.
از امام صادق علیه السّلام نقل شد که فرمود:دوستی نیکان به نیکان ثواب است، و دوستی بدان به نیکان فضیلت برای نیکان است، و دشمنی بدکاران با نیکان برای نیکان زینت است، و دشمنی نیکان با بدکاران برای بدکاران رسوایی است.
سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلرَّجُلِ يَقُولُ أَوَدُّكَ فَكَيْفَ أَعْلَمُ أَنَّهُ يَوَدُّنِي فَقَالَ اِمْتَحِنْ قَلْبَكَ فَإِنْ كُنْتَ تَوَدُّهُ فَإِنَّهُ يَوَدُّكَ .
مردی از امام صادق علیه السّلام در مورد شخصی سؤال کرد که می گوید:تو را دوست می دارم، من چگونه بدانم که او مرا دوست می دارد؟ فرمود:دلت را آزمایش کن، اگر تو نیز او را دوست داری او هم تو را دوست دارد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ وَضَعَ حُبَّهُ فِي غَيْرِ مَوْضِعِهِ فَقَدْ تَعَرَّضَ لِلْقَطِيعَةِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر کس بی جا دوستی کند خود را در معرض جدایی قرار داده.
وَ مِنْ كِتَابِ رَوْضَةِ اَلْوَاعِظِينَ عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلنَّاسَ يَعْبُدُونَ اَللَّهَ عَلَى ثَلاَثَةِ أَوْجُهٍ فَطَبَقَةٌ يَعْبُدُونَهُ رَغْبَة فِي ثَوَابِهِ فَتِلْكَ عِبَادَةُ اَلْحُرَصَاءِ وَ هُوَ اَلطَّمَعُ وَ أُخْرَى يَعْبُدُونَهُ فَرَقا مِنَ اَلنَّارِ فَتِلْكَ عِبَادَةُ اَلْعَبِيدِ وَ هِيَ اَلرَّهْبَةُ وَ لَكِنِ اُعْبُدْهُ حُبّا لَهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَتِلْكَ عِبَادَةُ اَلْكِرَامِ وَ هُوَ اَلْأَمْنُ لِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ : وَ لِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اَللّٰهَ فَاتَّبِعُونِي…
از امام صادق علیه السّلام نقل شد که فرمود:مردم خدای عزّ و جل را بر سه وجه عبادت می کنند: گروهی او را به خاطر چشم داشت به پاداشش می پرستند، این پرستش آزمندان است، و از روی طمع است، و گروهی چون از آتش می هراسند او را می پرستند، این عبادت بندگان و از روی هراس است، ولی من از روی مهری که به او دارم او را می پرستم، و این پرستش جوانمردان است، و از روی آرامش خاطر است، چون خدای عزّ و جل می فرماید: اینان از هول و هراس در چنین روز هولناکی آسوده خاطرند و باز می فرماید: بگو ای پیغمبر اگر دوستدار خدایید از من پیروی کنید تا خدا دوستدار شما باشد و گناهان شما را بیامرزد هر آنکه خدا را دوست بدارد خدایش او را دوست بدارد، و هر کس که خدا دوستش بدارد از آسوده خاطران است.
قَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مِنْ أَوْثَقِ عُرَى اَلْإِيمَانِ أَنْ يُحِبَّ فِي اَللَّهِ وَ يُبْغِضَ فِي اَللَّهِ وَ يُعْطِيَ فِي اَللَّهِ وَ يَمْنَعَ فِي اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:از محکمترین دستگیره های ایمان این است که دوست داشتنش برای خدا و دشمنی داشتنش برای خدا و بخشیدنش برای خدا و نبخشیدنش هم برای خدای عزّ و جل باشد.
