مَا مِنْ شَيْ ءٍ أَحَبَّ إِلَى اَللَّهِ مِنْ إِخْرَاجِ اَلدَّرَاهِمِ إِلَى اَلْإِمَامِ وَ إِنَّ اَللَّهَ لَيَجْعَلُ لَهُ اَلدِّرْهَمَ فِي اَلْجَنَّةِ مِثْلَ جَبَلِ أُحُدٍ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ مَنْ ذَا اَلَّذِي يُقْرِضُ اَللّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً كَثِيرَةً َالَ هُوَ وَ اَللَّهِ فِي صِلَةِ اَلْإِمَامِ خَاصَّةً .
امام صادق علیه السلام میفرمود: کاری نزد خدا محبوبتر از رسانیدن دراهم بامام نیست. همانا خدا درهم امام را در بهشت مانند کوه احد قرار میدهد(یعنی ثواب آن را از اعمال خیر دیگر بزرگتر و بیشتر میدهد، و این تشبیه معقول بمحسوس است و یا مقصود اینست که دادن یکدرهم بامام مانند دادن دراهمی باندازه کوه احد است بدیگران)خدای تعالی در کتابش میفرماید«کیست که بخدا وامی نیکو دهد تا خدا وام او را بسیار چند برابر سازد-244 سوره 2»امام فرمود: بخدا این وام خصوص صله امام است.
كُنْتُ عِنْدَ أَبِي مَنْصُورٍ اَلْمُتَطَبِّبِ فَقَالَ أَخْبَرَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِي قَالَ كُنْتُ أَنَا وَ اِبْنُ أَبِي اَلْعَوْجَاءِ وَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلْمُقَفَّعِ فِي اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرَامِ فَقَالَ اِبْنُ اَلْمُقَفَّعِ تَرَوْنَ هَذَا اَلْخَلْقَ وَ أَوْمَأَ بِيَدِهِ إِلَى مَوْضِعِ اَلطَّوَافِ مَا مِنْهُمْ أَحَدٌ أُوجِبُ لَهُ اِسْمَ اَلْإِنْسَانِيَّةِ إِلاَّ ذَلِكَ اَلشَّيْخُ اَلْجَالِسُ يَعْنِي أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ ع فَأَمَّا اَلْبَاقُونَ فَرَعَاعٌ وَ بَهَائِمُ فَقَالَ لَهُ اِبْنُ أَبِي اَلْعَوْجَاءِ وَ كَيْفَ أَوْجَبْتَ هَذَا اَلاِسْمَ لِهَذَا اَلشَّيْخِ…
مردی گوید: من و ابن ابی العوجا و ابن مقفع در مسجد الحرام بودیم، ابن مقفع با دست اشاره بمحل طواف کرد و گفت: این مردم را که میبینی کسی از ایشان را شایسته نام انسانیت نمیدانم مگر آن شیخ نشسته-مقصودش امام صادق(ع)بود-اما دیگران ناکسانند و چهارپایان؛ ابن ابی العوجا گفت: چگونه این نام را تنها شایان این شیخ دانی گفت: برای اینکه آنچه را نزد او دیدم از علم و کیاست نزد آنها نیافتم ابن ابی العوجا گفت: لازمست گفته ات را در باره او بیازمایم، ابن مقفع گفت: این کار مکن که میترسم عقیده ات را فاسد کند -گفت: نظر تو این نیست بلکه میترسی نظرت نسبت بمقام شامخی که برای او توصیف کردی نزد من سست شود، ابن مقفع گفت: چون چنین گمانی بمن بری برخیز و نزد او برو و تا توانی خود را از لغزش نگهدار و مهار از دست مده که ترا در…
مَنْ لَمْ يَقْدِرْ عَلَى صَلاَتِنَا فَلْيُصَلِّ صَالِحِي مَوَالِينَا وَ مَنْ لَمْ يَقْدِرْ عَلَى زِيَارَتِنَا فَلْيَزُرْ صَالِحِي مَوَالِينَا يَكْتُبِ اَللَّهُ لَهُ ثَوَابَ زِيَارَتِنَا.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که به ما دسترسی ندارد تا به ما نیکی کند، به دوستان درست پیشه ما نیکی نماید که پاداش نیکی به ما برای او نوشته شود و هر که از زیارت ما ناتوان است، دوستان درستکار ما را زیارت کند که پاداش زیارت ما برای او نوشته گردد
إِنَّ لِكُلِّ شَيْ ءٍ قَلْباً وَ إِنَّ قَلْبَ اَلْقُرْآنِ يس وَ مَنْ قَرَأَهَا قَبْلَ أَنْ يَنَامَ أَوْ فِي نَهَارِهِ قَبْلَ أَنْ يَمْشِيَ كَانَ فِي نَهَارِهِ مِنَ اَلْمَحْفُوظِينَ وَ اَلْمَرْزُوقِينَ حَتَّى يُمْسِيَ وَ مَنْ قَرَأَهَا فِي لَيْلِهِ قَبْلَ أَنْ يَنَامَ وَكَّلَ اَللَّهُ بِهِ أَلْفَ مَلَكٍ يَحْفَظُونَهُ مِنْ شَرِّ كُلِّ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ وَ مِنْ كُلِّ آفَةٍ وَ إِنْ مَاتَ فِي يَوْمِهِ أَدْخَلَهُ اَللَّهُ اَلْجَنَّةَ وَ حَضَرَ غُسْلَهُ ثَلاَثُونَ أَلْفَ مَلَكٍ كُلُّهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ وَ يُشَيِّعُونَهُ إِلَى قَبْرِهِ بِالاِسْتِغْفَارِ لَهُ فَإِذَا دَخَلَ فِي لَحْدِهِ كَانُوا…
همانا هر چیزی دارای قلبی است و قلب قرآن سوره یس است. هر که آن را شب هنگام پیش از خوابیدن و یا در روز پیش از فرا رسیدن شب تلاوت کند در آن روز از حفظشدگان و روزی یافتگان باشد تا شب فرا رسد و هر که آن را شب هنگام پیش از خوابیدن تلاوت کند خداوند هزار فرشته را بر او بگمارد تا او را از شر هر شیطان رانده شده و هر آفتی نگاه دارند و چون در آن روز جان سپارد خداوند او را به بهشت درآرد و سی هزار فرشته هنگام غسلش حضور یابند که همگان برای او آمرزش جویند و او را تا گورش، با آمرزش خواهی برای او، تشییع نمایند؛ پس چون بر گورش درآید فرشتگان درون گورش خدا را عبادت کنند و پاداش عبادتشان از آن او باشد و به اندازه بلندای نگاهش گورش فراخ گردد و از فشار قبر در امان ماند و پیوسته از گورش تا پهنه آسمان نوری خیزد و…
مَنْ قَرَأَ سُورَةَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا لَمْ يَرْتَبْ أَبَداً وَ لَمْ يَدْخُلْهُ شَكٌّ فِي دِينِهِ أَبَداً وَ لَمْ يَبْلُهُ اَللَّهُ بِفَقْرٍ أَبَداً وَ لاَ خَوْفٍ مِنْ سُلْطَانٍ أَبَداً وَ لَمْ يَزَلْ مَحْفُوظاً مِنَ اَلشَّكِّ وَ اَلْكُفْرِ أَبَداً حَتَّى يَمُوتَ فَإِذَا مَاتَ وَكَّلَ اَللَّهُ بِهِ فِي قَبْرِهِ أَلْفَ مَلَكٍ يُصَلُّونَ فِي قَبْرِهِ وَ يَكُونُ ثَوَابُ صَلاَتِهِمْ لَهُ وَ يُشَيِّعُونَهُ حَتَّى يُوقِفُونَهُ مَوْقِفَ اَلْأَمْنِ عِنْدَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ يَكُونُ فِي أَمَانِ اَللَّهِ وَ أَمَانِ مُحَمَّدٍ ص .
هر که سوره «الذین کفروا»(سوره محمد صلی الله علیه و آله)را تلاوت کند هرگز در تردید فرو نیفتد و هرگز شکی در دینش به او راه نیابد و هیچ گاه خداوند او را گرفتار تهیدستی و هراس از زمامدار نگرداند و همواره از تردید و کفر به دور ماند و نگاه داشته شود تا آنگاه که جان سپارد؛ پس چون جان سپرد خداوند هزار فرشته را در گور او گمارد که در گورش نماز گزارند و پاداش نماز آنان نیز از آن اوست و فرشتگان او را بدرقه کنند تا در جایگاه امان یافتگان در پیشگاه خدای گرامی و بزرگ بایستد و در امان خدا و حضرت محمد صلی الله علیه و آله باشد
مَنْ قَرَأَ أَلْهاكُمُ اَلتَّكاثُرُ فِي فَرِيضَةٍ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ ثَوَابَ أَجْرِ مِائَةِ شَهِيدٍ وَ مَنْ قَرَأَهَا فِي نَافِلَةٍ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ ثَوَابَ خَمْسِينَ شَهِيداً وَ صَلَّى مَعَهُ فِي فَرِيضَتِهِ أَرْبَعُونَ صَفّاً مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ.
هر که سوره «الهیکم التکاثر»(سوره تکاثر)را در نماز واجب بخواند خداوند پاداش و مزد صد شهید را بر او نویسد و هر که آن را در نماز مستحب تلاوت کند خداوند پاداش پنجاه شهید را بر او نویسد و در نماز واجب او چهل صف از فرشتگان همراه او نماز گزارند-اگر خدا خواهد-.
أَوْحَى اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى دَاوُدَ اَلنَّبِيِّ ع يَا دَاوُدُ إِنَّ عَبْدِيَ اَلْمُؤْمِنَ إِذَا أَذْنَبَ ذَنْباً ثُمَّ رَجَعَ وَ تَابَ مِنْ ذَلِكَ اَلذَّنْبِ وَ اِسْتَحْيَا مِنِّي عِنْدَ ذِكْرِهِ غَفَرْتُ لَهُ وَ أَنْسَيْتُهُ اَلْحَفَظَةَ وَ أَبْدَلْتُهُ اَلْحَسَنَةَ وَ لاَ أُبَالِي وَ أَنَا أَرْحَمُ اَلرَّاحِمِينَ.
ابی بصیر گوید: از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود: خدای گرامی و بزرگ بر پیامبرش داود علیه السلام وحی نمود: ای داود به راستی، چون بنده مومن من گناهی مرتکب شود، سپس بازگردد و از آن گناه توبه کند و هنگام یادآوری اش از من شرم دارد، او را ببخشایم و آن گناه را از یاد فرشتگان محافظ او ببرم و به حسنه تبدیل کنم و از این کار پروایی ندارم و من مهرآورترین مهرآوران هستم
خَرَجَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع فِي لَيْلَةٍ قَدْ رَشَّتِ اَلسَّمَاءُ وَ هُوَ يُرِيدُ ظُلَّةَ بَنِي سَاعِدَةَ فَاتَّبَعْتُهُ فَإِذَا هُوَ قَدْ سَقَطَ مِنْهُ شَيْ ءٌ فَقَالَ ;بِسْمِ اَللَّهِ اَللَّهُمَّ رُدَّ عَلَيْنَا; قَالَ فَأَتَيْتُهُ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ أَنْتَ مُعَلًّى قُلْتُ نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَقَالَ لِي اِلْتَمِسْ بِيَدِكَ فَمَا وَجَدْتَ مِنْ شَيْ ءٍ فَادْفَعْهُ إِلَيَّ قَالَ فَإِذَا بِخُبْزٍ مُنْتَشِرٍ فَجَعَلْتُ أَدْفَعُ إِلَيْهِ مَا وَجَدْتُ فَإِذَا أَنَا بِجِرَابٍ مِنْ خُبْزٍ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ أَحْمِلُهُ عَنْكَ فَقَالَ لاَ أَنَا أَوْلَى بِهِ مِنْكَ وَ لَكِنِ…
معلی بن خنیس گوید: امام صادق علیه السلام در شبی بارانی از خانه در آمد و راهی سایبان بنی ساعده(که منزلگاه تهیدستان بود)شد و من در پی ایشان راهی شدم. ناگاه چیزی از آن حضرت بر زمین افتاد و امام علیه السلام فرمود: «بسم الله»؛ خدایا آن را به من بازگردان. راوی گوید: به نزدش رفته و سلام کردم. امام علیه السلام فرمود: آیا تو معلی هستی؟ عرض کردم: فدایت شوم آری؛ پس مرا فرمود: دست بر زمین بکش و هر چه یافتی به من بده. راوی گوید: من نیز هر چه می یافتم به امام علیه السلام می دادم. دیدم که کیسه ای نان بود. عرض کردم: فدایت شوم اجازه دهید به جای شما من آن را بیاورم. فرمود: نه، من برای آوردن کیسه از تو سزاوارترم ولی همراه من بیا. راوی گوید: به سایبان بنی ساعده رفتیم. در آنجا گروهی خوابیده بودند. امام علیه…
وَجَدْتُ فِي بَعْضِ اَلْكُتُبِ مَنْ صَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ مِائَةَ حَسَنَةٍ وَ مَنْ قَالَ ;صَلَّى اَللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ ; كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ أَلْفَ حَسَنَةٍ.
در برخی از کتاب ها یافتم که هر کس بر محمد و آل او درود فرستد خداوند برای او صد حسنه نویسد و هر که گوید: «صلی الله علی محمد و اهل بیته»خداوند برای او هزار حسنه نویسد.
مَنْ قَالَ ;سُبْحَانَ اَللَّهِ وَ بِحَمْدِهِ سُبْحَانَ اَللَّهِ اَلْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ; كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ ثَلاَثَةَ آلاَفِ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ ثَلاَثَةَ آلاَفِ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ ثَلاَثَةَ آلاَفِ دَرَجَةٍ وَ يَخْلُقُ مِنْهَا طَائِراً فِي اَلْجَنَّةِ يُسَبِّحُ وَ كَانَ أَجْرُ تَسْبِيحِهِ لَهُ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که«سبحان الله و بحمده سبحان الله العظیم و بحمده»گوید، خداوند سه هزار حسنه برای او بنویسد و او را سه هزار رتبه فراز دهد و پرنده ای را از این ذکر در بهشت بیافریند که خدا را تسبیح گوید و پاداش تسبیح گویی او برای آن شخص باشد
مَنْ قَالَ ;اَلْحَمْدُ لِلَّهِ كَمَا هُوَ أَهْلُهُ; شَغَلَ اَللَّهُ كُتَّابَ اَلسَّمَاءِ قِيلَ وَ كَيْفَ يَشْغَلُ كُتَّابَ اَلسَّمَاءِ قَالَ يَقُولُونَ اَللَّهُمَّ إِنَّا لاَ نَعْلَمُ اَلْغَيْبَ فَقَالَ فَيَقُولُ اُكْتُبُوهَا كَمَا قَالَهَا عَبْدِي وَ عَلَيَّ ثَوَابُهَا .
هر که«الحمد لله کما هو اهله»گوید، نویسندگان آسمان(فرشتگان)از نوشتن پاداش او درمانده شوند. عرض کردم: چگونه نویسندگان آسمان درمانده شوند؟ امام علیه السلام فرمود: فرشتگان گویند: خداوندا ما از نهان آگاه نیستیم، و خداوند فرماید: همان گونه که بنده ام این ذکر را می گوید بنویسید و پاداش آن بر من است
إن الله لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى حَوْلَ اَلْكَعْبَةِ عِشْرُونَ وَ مِائَةُ رَحْمَةٍ مِنْهَا سِتُّونَ لِلطَّائِفِينَ وَ أَرْبَعُونَ لِلْمُصَلِّينَ وَ عِشْرُونَ لِلنَّاظِرِينَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، خدای پاک و منزه را صد و بیست رحمت در گرد کعبه است که شصت رحمت از آن طواف گران و چهل رحمت از آن نمازگزاران و بیست رحمت از آن تماشاگران است.
