احادیث درباره دست در دست خدا از امام صادق (ع)

مَنْ قَرَأَ سُورَةَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا لَمْ يَرْتَبْ أَبَداً وَ لَمْ يَدْخُلْهُ شَكٌّ فِي دِينِهِ أَبَداً وَ لَمْ يَبْلُهُ اَللَّهُ بِفَقْرٍ أَبَداً وَ لاَ خَوْفٍ مِنْ سُلْطَانٍ أَبَداً وَ لَمْ يَزَلْ مَحْفُوظاً مِنَ اَلشَّكِّ وَ اَلْكُفْرِ أَبَداً حَتَّى يَمُوتَ فَإِذَا مَاتَ وَكَّلَ اَللَّهُ بِهِ فِي قَبْرِهِ أَلْفَ مَلَكٍ يُصَلُّونَ فِي قَبْرِهِ وَ يَكُونُ ثَوَابُ صَلاَتِهِمْ لَهُ وَ يُشَيِّعُونَهُ حَتَّى يُوقِفُونَهُ مَوْقِفَ اَلْأَمْنِ عِنْدَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ يَكُونُ فِي أَمَانِ اَللَّهِ وَ أَمَانِ مُحَمَّدٍ ص .

هر که سوره «الذین کفروا»(سوره محمد صلی الله علیه و آله)را تلاوت کند هرگز در تردید فرو نیفتد و هرگز شکی در دینش به او راه نیابد و هیچ گاه خداوند او را گرفتار تهیدستی و هراس از زمامدار نگرداند و همواره از تردید و کفر به دور ماند و نگاه داشته شود تا آنگاه که جان سپارد؛ پس چون جان سپرد خداوند هزار فرشته را در گور او گمارد که در گورش نماز گزارند و پاداش نماز آنان نیز از آن اوست و فرشتگان او را بدرقه کنند تا در جایگاه امان یافتگان در پیشگاه خدای گرامی و بزرگ بایستد و در امان خدا و حضرت محمد صلی الله علیه و آله باشد

مَنْ قَرَأَ فِي كُلِّ لَيْلَةِ جُمُعَةٍ اَلْوَاقِعَةَ أَحَبَّهُ اَللَّهُ وَ أَحَبَّهُ إِلَى اَلنَّاسِ أَجْمَعِينَ وَ لَمْ يَرَ فِي اَلدُّنْيَا بُؤْساً أَبَداً وَ لاَ فَقْراً وَ لاَ فَاقَةً وَ لاَ آفَةً مِنْ آفَاتِ اَلدُّنْيَا وَ كَانَ مِنْ رُفَقَاءِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ هَذِهِ اَلسُّورَةُ لِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع خَاصَّةً لاَ يَشْرَكُهُ فِيهَا أَحَدٌ .

پاداش تلاوت سوره واقعه 1-. . . امام صادق علیه السلام فرمود: هر که سوره واقعه را هر شب جمعه تلاوت کند خداوند او را دوست بدارد و مهر و دوستی او را در دل همه مردم افکند و آن تلاوتگر هرگز در این دنیا به درماندگی و تهیدستی و ناداری و آفتی از آفت های دنیا گرفتار نیاید و از رفیقان و همنشینان امیر مومنان علیه السلام باشد و این سوره تنها از آن امیر مومنان علیه السلام است و هیچ کس با او در این سوره شریک نیست.

مَنْ قَرَأَ سُورَةَ ن وَ اَلْقَلَمِ فِي فَرِيضَةٍ أَوْ نَافِلَةٍ آمَنَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ أَنْ يُصِيبَهُ فَقْرٌ أَبَداً وَ أَعَاذَهُ اَللَّهُ إِذَا مَاتَ مِنْ ضَمَّةِ اَلْقَبْرِ.

هر که سوره «ن و القلم»(سوره قلم)را در نماز واجب و مستحب خود تلاوت کند خدای گرامی و بزرگ همواره او را از گرفتاری به تهیدستی در امان دارد و چون بمیرد خداوند او را از عذاب قبر در پناه خویش دارد

أَكْثِرُوا مِنْ قِرَاءَةِ اَلْحَاقَّةِ فَإِنَّ قِرَاءَتَهَا فِي اَلْفَرَائِضِ وَ اَلنَّوَافِلِ مِنَ اَلْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ لِأَنَّهَا إِنَّمَا نَزَلَتْ فِي أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ مُعَاوِيَةَ وَ لَمْ يُسْلَبْ قَارِيهَا دِينَهُ حَتَّى يَلْقَى اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ.

سوره الحاقه را بسیار تلاوت کنید؛ زیرا به راستی، تلاوت این سوره در نمازهای واجب و مستحب ناشی از ایمان به خدا و پیامبرش است؛ چرا که این سوره تنها در باره امیر مومنان علی علیه السلام و معاویه فرو فرستاده شده و تلاوتگر آن تا آنگاه که خدای گرامی و بزرگ را دیدار کند دینش از دست نرود

مَنْ قَرَأَ وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ فِي فَرَائِضِهِ أَبْعَدَ اَللَّهُ عَنْهُ اَلْفَقْرَ وَ جَلَبَ عَلَيْهِ اَلرِّزْقَ وَ يَدْفَعُ عَنْهُ مِيتَةَ اَلسَّوْءِ.

هر که سوره «ویل لکل همزه»(سوره همزه)را در نمازهای واجب خویش تلاوت کند خداوند تهیدستی را از او به دور دارد و روزی را به سویش کشاند و مرگ بد را از او به دور راند

لاَ يَغُرَّكَ اَلنَّاسُ مِنْ نَفْسِكَ فَإِنَّ اَلْأَمْرَ يَصِلُ إِلَيْكَ مِنْ دُونِهِمْ لاَ تَقْطَعِ اَلنَّهَارَ بِكَذَا وَ كَذَا فَإِنَّ مَعَكَ مَنْ يَحْفَظُ عَلَيْكَ وَ لَمْ أَرَ شَيْئاً قَطُّ أَشَدَّ طَلَباً وَ لاَ أَسْرَعَ دَرَكاً مِنَ اَلْحَسَنَةِ لِلذَّنْبِ اَلْقَدِيمِ وَ لاَ تُصَغِّرْ شَيْئاً مِنَ اَلْخَيْرِ فَإِنَّكَ تَرَاهُ غَداً حَيْثُ يَسُرُّكَ وَ لاَ تُصَغِّرْ شَيْئاً مِنَ اَلشَّرِّ فَإِنَّكَ تَرَاهُ غَداً حَيْثُ يَسُوؤُكَ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ إِنَّ اَلْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ اَلسَّيِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى لِلذّاكِرِين

فریب مردم را مخور؛ زیرا به راستی، ثمره کارت به تو خواهد رسید نه به آنان، و روز خویش را به گفتگوی این و آن سپری مکن؛ زیرا بی گمان فرشتگانی مراقب تو هستند و هرگز چیزی را جویاتر و شتابناک تر از حسنه در دستیابی به گناه پیشین ندیده ام و هیچ نیکی را کوچک مشمار؛ زیرا آن را فردای قیامت در جایی می بینی که تو را شادمان می سازد و هیچ بدی را کوچک مشمار؛ چرا که فردای قیامت آن را در جایی می بینی که تو را ناراحت می سازد. به راستی، خدای گرامی و بزرگ می فرماید: «همانا خوبی ها بدی ها را از میان می برد. این برای پندگیرندگان پندی است» هود ، آیه 114 .

أَيُّمَا مُؤْمِنٍ نَفَّسَ عَنْ مُؤْمِنٍ كُرْبَةً نَفَّسَ اَللَّهُ عَنْهُ سَبْعِينَ كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ اَلدُّنْيَا وَ كُرَبِ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ وَ قَالَ مَنْ يَسَّرَ عَلَى مُؤْمِنٍ وَ هُوَ مُعْسِرٌ يَسَّرَ اَللَّهُ لَهُ حَوَائِجَهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ وَ قَالَ مَنْ سَتَرَ عَلَى مُؤْمِنٍ عَوْرَةً يَخَافُهَا سَتَرَ اَللَّهُ عَلَيْهِ سَبْعِينَ عَوْرَةً مِنْ عَوْرَاتِهِ اَلَّتِي يَخَافُهَا فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ قَالَ وَ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِي عَوْنِ اَلْمُؤْمِنِ مَا كَانَ اَلْمُؤْمِنُ فِي عَوْنِ أَخِيهِ اَلْمُؤْمِنِ فَانْتَفِعُوا بِالْعِظَةِ وَ اِرْغَبُوا فِي…

امام صادق علیه السلام فرمود: هر مومنی که اندوه مومنی را بزداید خداوند هفتاد اندوه از اندوه های دنیا و آخرت را از او بزداید و فرمود: هر که بر مومنی تهیدست آسان گیرد خداوند نیازهای او را در دنیا و آخرت هموار سازد و برآورد و فرمود: هر که عیب مومنی را که از آن عیب بیمناک است بپوشاند، خداوند هفتاد عیب او را که از آنها بیمناک است در دنیا و آخرت بپوشاند. و فرمود: و به راستی، تا زمانی که مومن، یاری رسان برادر مومنش باشد خدای گرامی و بزرگ یار او خواهد بود؛ پس از این پند بهره برید و خواهان کار نیک باشید

مَنْ أَطْعَمَ ثَلاَثَةَ نَفَرٍ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ أَطْعَمَهُ اَللَّهُ مِنْ ثَلاَثِ جِنَانٍ مَلَكُوتِ اَلسَّمَاءِ اَلْفِرْدَوْسِ وَ جَنَّةِ عَدْنٍ وَ طُوبَى وَ هِيَ شَجَرَةٌ مِنْ جَنَّةِ عَدْنٍ غَرَسَهَا رَبِّي بِيَدِهِ.

هر که سه نفر مومن را خوراک دهد خداوند او را از سه بهشت خوراک دهد: فردوس، جنت عدن و طوبی. و طوبی درختی از جنت عدن است که پروردگارم آن را با دست خویش کاشته است

خَرَجَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع فِي لَيْلَةٍ قَدْ رَشَّتِ اَلسَّمَاءُ وَ هُوَ يُرِيدُ ظُلَّةَ بَنِي سَاعِدَةَ فَاتَّبَعْتُهُ فَإِذَا هُوَ قَدْ سَقَطَ مِنْهُ شَيْ ءٌ فَقَالَ ;بِسْمِ اَللَّهِ اَللَّهُمَّ رُدَّ عَلَيْنَا; قَالَ فَأَتَيْتُهُ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ أَنْتَ مُعَلًّى قُلْتُ نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَقَالَ لِي اِلْتَمِسْ بِيَدِكَ فَمَا وَجَدْتَ مِنْ شَيْ ءٍ فَادْفَعْهُ إِلَيَّ قَالَ فَإِذَا بِخُبْزٍ مُنْتَشِرٍ فَجَعَلْتُ أَدْفَعُ إِلَيْهِ مَا وَجَدْتُ فَإِذَا أَنَا بِجِرَابٍ مِنْ خُبْزٍ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ أَحْمِلُهُ عَنْكَ فَقَالَ لاَ أَنَا أَوْلَى بِهِ مِنْكَ وَ لَكِنِ…

معلی بن خنیس گوید: امام صادق علیه السلام در شبی بارانی از خانه در آمد و راهی سایبان بنی ساعده(که منزلگاه تهیدستان بود)شد و من در پی ایشان راهی شدم. ناگاه چیزی از آن حضرت بر زمین افتاد و امام علیه السلام فرمود: «بسم الله»؛ خدایا آن را به من بازگردان. راوی گوید: به نزدش رفته و سلام کردم. امام علیه السلام فرمود: آیا تو معلی هستی؟ عرض کردم: فدایت شوم آری؛ پس مرا فرمود: دست بر زمین بکش و هر چه یافتی به من بده. راوی گوید: من نیز هر چه می یافتم به امام علیه السلام می دادم. دیدم که کیسه ای نان بود. عرض کردم: فدایت شوم اجازه دهید به جای شما من آن را بیاورم. فرمود: نه، من برای آوردن کیسه از تو سزاوارترم ولی همراه من بیا. راوی گوید: به سایبان بنی ساعده رفتیم. در آنجا گروهی خوابیده بودند. امام علیه…

كُنْتُ بِالْكُوفَةِ فَيَأْتِينِي إِخْوَانٌ كَثِيرَةٌ وَ كَرِهْتُ اَلشُّهْرَةَ فَتَخَوَّفْتُ أَنْ أَشْتَهِرَ بِدِينِي فَأَمَرْتُ غُلاَمِي كُلَّمَا جَاءَنِي رَجُلٌ مِنْهُمْ يَطْلُبُنِي قَالَ لَيْسَ هُوَهَاهُنَا قَالَ فَحَجَجْتُ تِلْكَ اَلسَّنَةَ فَلَقِيتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع فَرَأَيْتُ مِنْهُ ثِقْلاً وَ تَغَيُّراً فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا اَلَّذِي غَيَّرَنِي عِنْدَكَ قَالَ اَلَّذِي غَيَّرَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّمَا تَخَوَّفْتُ اَلشُّهْرَةَ وَ قَدْ عَلِمَ اَللَّهُ شِدَّةَ حُبِّي لَهُمْ فَقَالَ يَا إِسْحَاقُ لاَ تَمَلَّ زِيَارَةَ…

اسحاق بن عمار صیرفی گوید: من در کوفه بودم و برادران مومن بسیاری به دیدن من می آمدند و من خوش نداشتم که شهرت یابم و می ترسیدم که مشهور شوم که شیعه هستم؛ به همین سبب به خدمتکارم دستور دادم که اگر کسی مرا خواست بگوید: اینجا نیست. آن سال به حج رفتم و امام صادق علیه السلام را دیدار کردم. امام علیه السلام با من سنگین برخورد کرد و رفتارش با من تغییر کرده بود. عرض کردم: فدایت شوم چه چیزی موجب تغییر رفتار شما با من شده است؟ فرمود: همان چیزی که موجب تغییر رفتار تو با مومنان شده است. عرض کردم: فدایت شوم من فقط از شهرت یافتن می ترسیدم و همانا خدا از شدت علاقه من به مومنان آگاه است؛ پس امام علیه السلام فرمود: ای اسحاق از دیدار برادرانت دلخسته مشو؛ زیرا به راستی چون مومن برادر مومن خویش را دیدار کند…

مَنْ أَغَاثَ أَخَاهُ اَلْمُؤْمِنَ اَللَّهْفَانَ عِنْدَ جَهْدِهِ فَنَفَّسَ كُرْبَتَهُ وَ أَعَانَهُ عَلَى نَجَاحِ حَاجَتِهِ كَانَتْ لَهُ بِذَلِكَ عِنْدَ اَللَّهِ اِثْنَتَانِ وَ سَبْعُونَ رَحْمَةً مِنَ اَللَّهِ يُعَجِّلُ لَهُ مِنْهَا وَاحِدَةً تصلح يُصْلِحُ بِهَا مَعِيشَتَهُ وَ يَدَّخِرُ لَهُ إِحْدَى وَ سَبْعِينَ رَحْمَةً لِأَفْزَاعِ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ وَ أَهْوَالِهَا.

امام صادق علیه السلام فرمود: هر که هنگام مشقت به فریاد برادر پریشانش برسد و اندوهش را بزداید و او را در دستیابی بر خواسته اش یاری رساند او به سبب این کار هفتاد و دو رحمت در پیشگاه خدا دارد که یکی از آن رحمت ها را شتابان و زود بر او فروفرستد که با آن امور زندگی اش را سامان دهد و هفتاد و یک رحمت دیگر را برای بیم ها و هراس های روز رستاخیز او نگاه دارد.

إِذَا بُعِثَ اَلْمُؤْمِنُ مِنْ قَبْرِهِ خَرَجَ مَعَهُ مِثَالٌ مِنْ قَبْرِهِ يَقْدُمُهُ أَمَامَهُ وَ كُلَّمَا رَأَى اَلْمُؤْمِنُ هَوْلاً مِنْ أَهْوَالِ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ قَالَ لَهُ اَلْمِثَالُ لاَ تَحْزَنْ وَ لاَ تَفْزَعْ وَ أَبْشِرْ بِالسُّرُورِ وَ اَلْكَرَامَةِ مِنَ اَللَّهِ فَلاَ يَزَالُ يُبَشِّرُهُ بِالسُّرُورِ وَ اَلْكَرَامَةِ مِنَ اَللَّهِ حَتَّى يَقِفَ بَيْنَ يَدَيِ اَللَّهِ جَلَّ جَلاَلُهُ فَيُحَاسِبُهُ حِسَاباً يَسِيراً وَ يَأْمُرُ بِهِ إِلَى اَلْجَنَّةِ وَ اَلْمِثَالُ أَمَامَهُ فَيَقُولُ لَهُ اَلْمُؤْمِنُ رَحِمَكَ اَللَّهُ نِعْمَ اَلْخَارِجُ كُنْتَ مَعِي مِنْ قَبْرِي وَ مَا زِلْتَ…

چون خداوند مومن را از گورش در آورد پیکری با او خارج شود که در پیش رویش گام بردارد و هر گاه که آن مومن هراسی از هراس های روز رستاخیز را بیند آن پیکر او را گوید: اندوهگین مباش و مترس و تو را به شادی و بزرگداشت از سوی خداوند بشارت باد، پس پیوسته او را به شادی و بزرگداشت از سوی خداوند مژده دهد تا در پیشگاه خدای شکوهمند باز ایستد و خداوند حسابرسی او را آسان گیرد و دستور دهد که به بهشت در آید و آن پیکر در پیش روی او گام بردارد و مومن به او گوید: خدا تو را رحمت کند چه نیکو همراهی بودی که همراه من از گور در آمدی و پیوسته مرا به شادی و بزرگداشت از سوی خدا مژده دادی تا آنچه را که مژده می دادی دیدم؛ پس بگو که تو کیستی؟ آن پیکر گوید: من شادی ای هستم که بر دل برادر مومن خویش نشاندی. خداوند مرا از آن شادی…