احادیث درباره پیامبر و علی از امام صادق (ع)

كَانَ رَجُلٌ فِي اَلزَّمَنِ اَلْأَوَّلِ طَلَبَ اَلدُّنْيَا مِنْ حَلاَلٍ فَلَمْ يَقْدِرْ عَلَيْهَا فَطَلَبَهَا مِنْ حَرَامٍ فَلَمْ يَقْدِرْ عَلَيْهَا فَأَتَاهُ اَلشَّيْطَانُ فَقَالَ يَا هَذَا إِنَّكَ قَدْ طَلَبْتَ اَلدُّنْيَا مِنْ حَلاَلٍ فَلَمْ تَقْدِرْ عَلَيْهَا وَ طَلَبْتَهَا مِنْ حَرَامٍ فَلَمْ تَقْدِرْ عَلَيْهَا أَ فَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى شَيْ ءٍ يَكْثُرُ بِهِ مَالُكَ وَ دُنْيَاكَ وَ تَكْثُرُ بِهِ تَبِعَتُكَ قَالَ بَلَى قَالَ تَبْتَدِعُ دِيناً وَ تَدْعُو إِلَيْهِ اَلنَّاسَ فَفَعَلَ فَاسْتَجَابَ لَهُ اَلنَّاسُ وَ أَطَاعُوهُ وَ أَصَابَ مِنَ اَلدُّنْيَا ثُمَّ إِنَّهُ فَكَّرَ فَقَالَ بِئْسَ مَا…

در روزگاران پیشین مردی بود که می خواست دنیا را از راه حلال بجوید و به دست آورد ولی نتوانست، پس آنگاه از راه حرام جویای دنیا شد تا آن را به دست آورد ولی باز هم نتوانست، پس شیطان نزد او آمد و گفت: ای مرد همانا تو از راه حلال جویای دنیا شدی و نتوانستی بر آن دست یابی و نیز از راه حرام جویای دنیا شدی ولی باز هم نتوانستی آن را به دست آوری. آیا می خواهی تو را به چیزی رهنمون سازم که دارایی ات فزونی گیرد و دنیایت سامان یابد و پیروانت بسیار شوند؟ گفت: آری. شیطان گفت: آیینی ساختگی پدید آور و مردمان را به آن فراخوان. آن مرد نیز چنین کرد و مردمان آیینش را پذیرفتند و فرمانبردارش شدند و او به دنیا دست یافت، پس از چندی به فکر فرو رفت و آنگاه با خویش گفت: کار بدی کردم که آیینی نو پدید آوردم و مردم را به آن…

لَعَنَ رَسُولُ اَللَّهِ ص اَلْمُتَشَبِّهِينَ مِنَ اَلرِّجَالِ بِالنِّسَاءِ وَ اَلْمُتَشَبِّهَاتِ مِنَ اَلنِّسَاءِ بِالرِّجَالِ وَ هُمُ اَلْمُخَنَّثُونَ وَ اَللاَّتِي يَنْكِحُ بَعْضُهُمْ بَعْضاً وَ إِنَّمَا أَهْلَكَ اَللَّهُ قَوْمَ لُوطٍ حِينَ عَمِلَ اَلنِّسَاءُ بِمِثْلِ عَمَلِ اَلرِّجَالِ وَ رَأَى بَعْضُهُمْ بَعْضاً .

امام صادق علیه السلام فرمود: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله مردانی را که خویش را شبیه زنان سازند و زنانی که خویش را شبیه مردان سازند لعن نمود، و اینان مردانی زن صفت اند و زنانی هستند که با یک دیگر نزدیکی می کنند و همانا خداوند قوم لوط را تنها به سبب این نابود ساخت که زنان همانند عمل مردان را انجام دادند و با یک دیگر نزدیکی نمودند.

اَلْكَذِبُ عَلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عَلَى رَسُولِهِ وَ عَلَى اَلْأَوْصِيَاءِ ع مِنَ اَلْكَبَائِرِ.

امام صادق علیه السلام فرمود: دروغ بستن بر خدای گرامی و بزرگ و پیامبرش صلی الله علیه و آله و جانشینانش علیهم السلام از گناهان کبیره است.

مَنْ لَقِيَ اَلْمُسْلِمِينَ بِوَجْهَيْنِ وَ لِسَانَيْنِ جَاءَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ لَهُ لِسَانٌ مِنْ نَارٍ.

و پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: هر که سخنی را به من نسبت دهد که آن را نگفته ام باید در دوزخ منزل گزیند. کیفر آن کس که دورو و دو زبان باشد

إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْحَى إِلَى نَبِيٍّ مِنَ اَلْأَنْبِيَاءِ فِي مَمْلَكَةِ جَبَّارٍ مِنَ اَلْجَبَابِرَةِ أَنِ اِئْتِ هَذَا اَلْجَبَّارَ فَقُلْ لَهُ إِنِّي لَمْ أَسْتَعْمِلْكَ عَلَى سَفْكِ اَلدِّمَاءِ وَ اِتِّخَاذِ اَلْأَمْوَالِ وَ إِنَّمَا أَسْتَعْمِلُكَ لِتَكُفَّ عَنِّي أَصْوَاتَ اَلْمَظْلُومِينَ فَإِنِّي لَنْ أَدَعَ ظُلاَمَتَهُمْ وَ إِنْ كَانُوا كُفَّاراً.

امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، خدای گرامی و بزرگ بر یکی از پیامبرانش در سرزمین یکی از گردن فرازان ستمگر وحی نمود: نزد این ستمگر برو و به او بگو: من تو را برای خونریزی و غارتگری دارایی مردم، به فرمانروایی نرساندم و همانا تو را تنها برای این به فرمانروایی رساندم که صدای ناله ستمدیدگان را از من باز داری؛ زیرا به راستی که من از ستمی که به آنان روا داشته اند نگذرم هر چند کافر باشند.

كَانَ أَصْحَابُ رَسُولِ اَللَّهِ ص اِثْنَيْ عَشَرَ أَلْفاً ثَمَانِيَةُ آلاَفٍ مِنَ اَلْمَدِينَةِ وَ أَلْفَانِ مِنْ مَكَّةَ وَ أَلْفَانِ مِنَ اَلطُّلَقَاءِ وَ لَمْ يُرَ فِيهِمْ قَدَرِيٌّ وَ لاَ مُرْجِئٌ وَ لاَ حَرُورِيٌّ وَ لاَ مُعْتَزِلِيٌّ وَ لاَ صَاحِبُ رَأْيٍ كَانُوا يَبْكُونَ اَللَّيْلَ وَ اَلنَّهَارَ وَ يَقُولُونَ اِقْبِضْ أَرْوَاحَنَا مِنْ قَبْلِ أَنْ نَأْكُلَ خُبْزَ اَلْخَمِيرِ.

امام صادق علیه السلام فرمود: اصحاب رسول خدا(ص)دوازده هزار مرد بودند هشت هزار از مدینه و دو هزار از مکه و دو هزار از آزادشدگان و در میان همه آنان نه یکنفر جبری مذهب بود و نه مرجیی مذهب و نه حروری مذهب و نه معتزلی مذهب و نه کسی که به رای و قیاس عمل کند شبانه روز گریه میکردند و(بخدا)عرض میکردند جان ما را بگیر پیش از آنکه نان شب مانده ای بخوریم.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع اَلرَّجُلُ يُغْمَى عَلَيْهِ اَلْيَوْمَ وَ اَلْيَوْمَيْنِ وَ اَلثَّلاَثَةَ وَ اَلْأَرْبَعَةَ وَ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ كَمْ يَقْضِي مِنْ صَلاَتِهِ فَقَالَ أَ لاَ أُخْبِرُكَ بِمَا يَجْمَعُ لَكَ هَذَا وَ أَشْبَاهَهُ كُلُّ مَا غَلَبَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْهِ مِنْ أَمْرٍ وَ اَللَّهُ أَعْذَرُ لِعَبْدِهِ وَ زَادَ فِيهِ غَيْرُهُ أَنَّ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ قَالَ وَ هَذَا مِنَ اَلْأَبْوَابِ اَلَّتِي يَفْتَحُ كُلُّ بَابٍ مِنْهَا أَلْفَ بَابٍ .

موسی بن بکر گوید: بامام صادق علیه السلام عرض کردم: مردی که یک روز یا دو روز و سه روز و چهار روز و بیشتر غش میکند چقدر از نمازش را باید قضا نماید؟ فرمود: میخواهی چیزی بگویم که جواب این سوال تو را و هر چه مانند آن است در برداشته باشد؟ : هر چیزی که خداوند عز و جل در آن مورد بنده اش را ناچار فرموده است خداوند عذر بنده اش را بهتر می پذیرد و دیگری بیشتر از این روایت کرده است که امام صادق علیه السلام فرمود: و این از بابهایی است که هر بابی از آن هزار باب باز میکند.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع بَلَغَنَا أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ ص عَلَّمَ عَلِيّاً ع أَلْفَ بَابٍ يَفْتَحُ كُلُّ بَابٍ أَلْفَ بَابٍ قَالَ نَعَمْ فَقَالَ لِي بَلْ عَلَّمَهُ بَاباً وَاحِداً فَتَحَ ذَلِكَ اَلْبَابُ أَلْفَ بَابٍ فَتَحَ كُلُّ بَابٍ أَلْفَ بَابٍ .

عمر بن یزید گوید: بامام صادق(ع)عرض کردم: بما چنین رسیده است که رسول خدا(ص) بعلی هزار باب بیاموخت که هر بابی هزار باب میگشود؟ فرمود: آری(پس فرمود بلکه یک باب باو بیاموخت که آن یک باب هزار باب گشود و هر بابی هزار باب).

دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ اَلشِّيعَةَ يَتَحَدَّثُونَ أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ ص عَلَّمَ عَلِيّاً ع بَاباً يَفْتَحُ مِنْهُ أَلْفَ بَابٍ كُلُّ بَابٍ يَفْتَحُ أَلْفَ بَابٍ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع يَا أَبَا مُحَمَّدٍ وَ اَللَّهِ رَسُولُ اَللَّهِ ص عَلَّمَ عَلِيّاً ع أَلْفَ بَابٍ يَفْتَحُ كُلُّ بَابٍ أَلْفَ بَابٍ فَقُلْتُ لَهُ وَ اَللَّهِ هَذَا لَعِلْمٌ قَالَ إِنَّهُ لَعِلْمٌ وَ لَيْسَ لِأَحَدٍ وَ لَيْسَ بِذَاكَ .

ابی بصیر گوید: بخدمت امام صادق(ع)رسیدم و عرض کردم: جماعت شیعه حدیث میکنند که رسول خدا علی را بابی بیاموخت که از آن یک باب هزار باب میگشود و هر بابی هزار باب میگشود پس امام صادق(ع)فرمود. ای ابا محمد بخدا قسم که رسول خدا بعلی هزار باب بیاموخت که هر بابی هزار باب میگشود بحضرت عرض کردم بخدا که دانش(بمعنای واقعی)همین است فرمود: دانش این است و کسی را چنین علمی نیست و(دانش ما)فقط این نیست.

سَيَأْتِي مَسْجِدَكُمْ هَذَا يَعْنِي مَكَّةَ ثَلاَثُمِائَةٍ وَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ يَعْلَمُ أَهْلُ مَكَّةَ أَنَّهُمْ لَمْ يَلِدْهُمْ آبَاؤُهُمْ وَ لاَ أَجْدَادُهُمْ عَلَيْهِمُ اَلسُّيُوفُ مَكْتُوبٌ عَلَى كُلِّ سَيْفٍ كَلِمَةٌ تَفْتَحُ أَلْفَ كَلِمَةٍ تُبْعَثُ اَلرِّيحُ فَتُنَادِي بِكُلِّ وَادٍ هَذَا اَلْمَهْدِيُّ يَقْضِي بِقَضَاءِ آلِ دَاوُدَ لاَ يَسْأَلُ عَلَيْهِ بَيِّنَةً .

ابان بن تغلب گوید: امام صادق(ع)فرمود: در آینده نزدیکی باین مسجد شما(یعنی مکه) سیصد و سیزده نفر می آیند اهل مکه آنان را میشناسند که از پدران و نیاکان مکیان متولد نشده اند شمشیرهایی دارند که بهر شمشیری کلمه ای نوشته شده است که هزار کلمه از آن باز می شود. و بادی مامور می شود که در همه بیابان آواز دهد: این است همان مهدی که با حکم خاندان داود حکم میکند و بر حکم خویش گواهی مطالبه نمیکند.

نَحْنُ وَرَثَةُ اَلْأَنْبِيَاءِ ثُمَّ قَالَ جَلَّلَ رَسُولُ اَللَّهِ ص عَلَى عَلِيٍّ ع ثَوْباً ثُمَّ عَلَّمَهُ أَلْفَ كَلِمَةٍ كُلُّ كَلِمَةٍ يَفْتَحُ أَلْفَ كَلِمَةٍ .

محمد بن یزید محاربی گوید: شنیدم امام صادق(ع)میفرمود ما وارثان پیغمبرانیم سپس فرمود: رسول خدا جامه ای بر سر علی(ع)کشید و سپس هزار کلمه او را بیاموخت که هر کلمه ای هزار کلمه میگشود.

إِنَّمَا مَثَلُ اَلسِّلاَحِ فِينَا مَثَلُ اَلتَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ أَيُّ أَهْلِ بَيْتٍ وُجِدَ اَلتَّابُوتُ عَلَى بَابِهِمْ أُوتُوا اَلنُّبُوَّةَ فَمَنْ صَارَ إِلَيْهِ اَلسِّلاَحُ مِنَّا أُوتِيَ اَلْإِمَامَةَ .

امام صادق علیه السلام فرمود: داستان سلاح در خاندان ما، داستان تابوت است در بنی اسراییل تابوت بر در هر خاندانی از بنی اسراییل که پیدا می گشت، نبوت بآنها داده میشد، هر کس از ما هم که سلاح بدستش رسد، امامت باو داده می شود.