عَنْ هُذَيْلٍ اَلسَّابِرِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَسْنَدَنِي رَسُولُ اَللَّهِ إِلَى صَدْرِهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَخِي سَمِعْتُ قَوْلَ اَللَّهِ اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ أُولٰئِكَ هُمْ خَيْرُ اَلْبَرِيَّةِ : هُمْ أَنْتَ وَ شِيعَتُكَ تَقْدَمُونَ عَلَيَّ غُرّا مُحَجَّلِينَ وَ يَقْدَمُ عَدُوُّكُمْ سُودا مُقْمَحِينَ قَالَهَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ .
امام باقر علیه السّلام از علی علیه السّلام نقل کند که فرمود:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله مرا به سینۀ مبارکشان چسباندند و فرمود:برادرم شنیده ای قول خداوند را که می فرماید: کسانی که ایمان آورند و عمل نیک انجام دهند بهترین مخلوقات خداوند هستند ، آنها تو و شیعیانت هستید، بر من وارد می شوید در حالی که صورتهای درخشان دارید و همه شما را می شناسند، و دشمنان شما نزد من می آیند در حالی که چهره های تیره و زشت دارند. حضرت این سخنان را سه بار تکرار فرمود.
عَنْ أَبِي اَلصَّامِتِ اَلْخَوْلاَنِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَا أَبَا اَلصَّامِتِ إِنَّ اَللَّهَ خَلَقَ شِيعَتَنَا مِنْ طِينَةٍ مَخْزُونَةٍ لاَ يَزِيدُ فِيهِمْ وَاحِدٌ وَ لاَ يَنْقُصُ مِنْهُمْ وَاحِدٌ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ وَ إِنَّ اَلرَّجُلَ مِنْ شِيعَتِنَا لَيَمُرُّ بِالْبُقْعَةِ مِنْ بِقَاعِ اَلْأَرْضِ فَيُصَلِّي عَلَيْهَا أَوْ يَمْشِي عَلَيْهَا فَتَفْتَخِرُ تِلْكَ اَلْبُقْعَةُ عَلَى اَلْبِقَاعِ اَلَّتِي حَوْلَهَا فَتَقُولُ مَرَّ عَلَيَّ رَجُلٌ مِنْ شِيعَةِ آلِ مُحَمَّدٍ .
امام باقر علیه السّلام فرمود:ای ابو صامت، خداوند شیعیان ما را از سرشت مخزون و محدود خلق نموده است که تا روز قیامت نه کسی به آنها اضافه می شود و نه کسی از آنها کم می شود، اگر مردی از شیعیان ما عبورش به یکی از عبادتگاههای روی زمین می افتد و در آن نماز می گزارد، یا فقط روی آن راه می رود، آن عبادتگاه بر سایر عبادتگاههای اطرافش فخر و مباهات می کند، و می گوید:مردی از شیعیان آل محمد صلّی اللّٰه علیه و آله بر من گذر کرد.
عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ هَلْ لِلنَّاسِ عَلَى اَللَّهِ عِدَةٌ تَتَنَجَّزُ بِالْمَغْفِرَةِ لَهُمْ قَالَ لاَ إِلاَّ شِيعَتَنَا فَإِنَّهُ مَغْفُورٌ لَهُمْ .
جابر بن یزید گوید:از امام صادق علیه السّلام پرسیدم:آیا خداوند به مردم وعدۀ آمرزش حتمی داده است؟فرمود:نه، مگر شیعیان ما، همانا خداوند فقط آنها را آمرزیده است.
عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ قَالَ : قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ تَلاَ هَذِهِ اَلْآيَةَ لَقَدْ جٰاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مٰا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ : قَالَ عَزِيزٌ عَلَيْنَا مَا عَنِتْنَا حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ : قَالَ حَرِيصٌ عَلَيْنَا بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ : قَالَ شِيعَتُنَا .
عبد اللّٰه بن سلیمان از امام باقر علیه السّلام نقل می کند که امام در حالی که این آیه را می خواند: رسولی از جنس شما برای هدایت خلق آمد که از فرط محبت و نوع پروری فقر و پریشانی و جهل و فلاکت شما بر او سخت می آید، و بر آسایش شما بسیار حریص و به مؤمنان رؤوف و مهربان است فرمود:یعنی آنچه ما را پریشان کند بر ما سخت است و بر آسایش شما شوق دارند فرمود:یعنی بر آسایش ما، به مؤمنین مهربان و با گذشت هستند، فرمود:به شیعیان ما.
عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ مِنْ أُمَّتِي سَبْعُونَ أَلْفا بِغَيْرِ حِسَابٍ فَقَالَ عَلِيٌّ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِ مَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ قَالَ هُمْ شِيعَتُكَ وَ أَنْتَ إِمَامُهُمْ.
امام باقر علیه السّلام نقل می کند که رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:از امت من هفتاد هزار نفر بدون حساب وارد بهشت خواهند شد، علی علیه السّلام فرمود:ای رسول خدا آنها چه کسانند؟ فرمود:آنها شیعیان تو هستند و تو امام آنهایی.
عَنْ أَبِي اَلْجَارُودِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالُوا قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ إِذَا قَارَفَ اَلذُّنُوبَ وَ اُبْتُلِيَ بِهَا اُبْتُلِيَ بِالْفَقْرِ فَإِنْ كَانَ فِي ذَلِكَ كَفَّارَةٌ لِذُنُوبِهِ وَ إِلاَّ اُبْتُلِيَ بِالْمَرَضِ فَإِنْ كَانَ فِي ذَلِكَ كَفَّارَةٌ لِذُنُوبِهِ وَ إِلاَّ اُبْتُلِيَ بِالْخَوْفِ مِنَ اَلسُّلْطَانِ يَطْلُبُهُ فَإِنْ كَانَ فِي ذَلِكَ كَفَّارَةٌ لِذُنُوبِهِ وَ إِلاَّ ضُيِّقَ عَلَيْهِ عِنْدَ خُرُوجِ نَفْسِهِ حَتَّى يَلْقَاهُ وَ مَا لَهُ مِنْ ذَنْبٍ يَدَّعِيهِ عَلَيْهِ فَيَأْمُرُ بِهِ…
امام باقر علیه السّلام از پدران بزرگوارش روایت می کند که فرموده اند:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله می فرمود:بندۀ مؤمن هر گاه به گناه نزدیک می شود و بدان مبتلا می گردد گرفتار فقر می گردد، اگر این گرفتاری کفّاره گناهانش محسوب شود خوب است و الاّ گرفتار بیماری می شود، اگر این هم برای کفّارۀ گناهانش باشد خوب است، و الاّ مبتلای به ترس از سلطانی می شود که او را احضار نموده، اگر این هم برای کفّارۀ گناهانش باشد خوب است، و الاّ هنگام مرگ بر او سخت گرفته می شود تا اینکه خدا را ملاقات کند در حالی که گناهانی نمانده باشد که خداوند به آن مؤاخذه اش نماید، آنگاه است که فرمان بهشت رفتن او را صادر می کند. لکن بر کافر و منافق هنگام جان دادن آسان گرفته می شود، تا پاداشی از کار نیکوئی برای آنان باقی نماند که بر…
