عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ كَانَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقِيرٌ مُؤْمِنٌ عَابِدٌ شَدِيدُ اَلْحَاجَةِ مِنْ أَهْلِ اَلصُّفَّةِ وَ كَانَ مُلاَزِما لِرَسُولِ اَللَّهِ عِنْدَ مَوَاقِيتِ اَلصَّلاَةِ عَلَيْهَا لاَ يَفْقِدُهُ وَ كَانَ رَسُولُ اَللَّهِ يَرِقُّ لَهُ إِذَا نَظَرَ إِلَى حَاجَتِهِ وَ عِزَّتِهِ وَ كَانَ يَقُولُ يَا سَعْدُ لَوْ كَانَ جَاءَنِي شَيْءٌ لَأَغْنَيْتُكَ فَأَتَاهُ جَبْرَئِيلُ فَأَعْطَاهُ دِرْهَمَيْنِ فَقَالَ أَعْطِهِ إِيَّاهُمَا وَ مُرْهُ أَنْ يَتَّجِرَ بِهِمَا وَ يَنْصَرِفَ لِرِزْقِ اَللَّهِ فَأَخَذَهُمَا سَعْدٌ…
امام باقر علیه السّلام فرمود:در زمان رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله یکی از اصحاب صفّه که شخصی فقیر و با ایمان و عابد و بسیار محتاج بود، و همیشه هنگام نماز ملازم رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله بود و از ایشان جدا نمی گشت، و رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله هم وقتی به احتیاج و عزّت نفس او توجّه می کرد دلش می سوخت، روزی به او فرمود:ای سعد اگر چیزی به دستم رسید تو را بی نیاز می کنم.جبرئیل بر او نازل شد و دو درهم به حضرت داد و گفت:این دو درهم را به او بده و امرش کن که با آنها تجارت کند و با روزی خدا زندگی کند، سعد دو درهم را گرفت، بعد از اینکه رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نماز ظهر و عصر را خواند، فرمود:ای سعد برخیز و به دنبال روزی برو، من نسبت به حال تو غمگینم، سعد به طرف تجارت رفت، و چیزی را…
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا عَظُمَتْ نِعْمَةُ اَللَّهِ عَلَى أَحَدٍ قَطُّ إِلاَّ اِزْدَادَ حَقُّ اَللَّهِ عَلَيْهِ عِظَما .
امام باقر علیه السّلام فرمود:هرگز نعمت خداوند بر کسی بزرگ نگردید، مگر اینکه حق خدا در آن زیاد شد.
عَنْ جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : نُحِبُّ اَلْمَالَ وَ لاَ نُؤْتَى إِلاَّ خَيْرا وَ مَا أُوتِيَ عَبْدٌ فِي هَذِهِ اَلدُّنْيَا إِلاَّ كَانَ نقص أَنْقَصَ لِحَظِّهِ فِي اَلْآخِرَةِ وَ مَا مِنْ شِيعَتِنَا مَنْ لَهُ مِائَةُ أَلْفِ دِرْهَمٍ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:ما مال را دوست داریم، و آن را فقط در راه خیر مصرف می کنیم، و هر بنده ای در این دنیا مال بسیار به دست آورد بهره اش از آخرت کم گردد، و شیعۀ ما نخواهد بود کسی که دارای صد هزار درهم باشد.
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلَّذِينَ يَكْنِزُونَ اَلذَّهَبَ وَ اَلْفِضَّةَ : اَلْآيَةَ قَالَ إِنَّمَا عَنَى ذَلِكَ مَا جَازُوا أَلْفَيْ دِرْهَمٍ وَ ذَكَرَ أَنَّ اَلْعُلَمَاءَ يُحَاسِبُونَ أَنْفُسَهُمْ كُلَّ لَيْلَةٍ فَإِنْ كَانَ عِنْدَهُمْ مِنَ اَلْعَيْنِ أَكْثَرَ مِنْ أَلْفَيْ دِرْهَمٍ أَخْرَجُوهُ فَقَسَّمُوهُ وَ لاَ يَثْبُتُ عِنْدَهُمْ أَكْثَرُ مِنْ أَلْفَيْ دِرْهَمٍ .
امام باقر علیه السّلام در بارۀ آیۀ شریفۀ و کسانی که طلا و نقره را پنهان می کنند فرمود:مقصود کسانی هستند که بیش از دو هزار درهم جمع کنند. گفته شده که:علماء همواره هنگام شب به محاسبۀ خود می پردازند، اگر نزد آنان بیش از دو هزار درهم بود آن را جدا نموده و تقسیم می کردند، و هرگز بیش از دو هزار درهم نزد خود نگاه نمی داشتند.
