امام محمد باقر (علیه السلام)
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ تَابَ إِذَا بَلَغَتْ نَفْسُهُ إِلَى هَذِهِ وَ أَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَلْقِهِ تَابَ اَللَّهُ عَلَيْهِ جَلَّ وَ عَزَّ .
امام باقر علیه السّلام می فرماید:هر کس توبه کند قبل از اینکه جانش به اینجا برسد و با دست مبارکشان به سوی حلقشان اشاره فرمود خداوند عزّ و جل توبۀ او را بپذیرد.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لاَ يُحَالُ بَيْنَ اَلْعَبْدِ وَ بَيْنَ اَلتَّوْبَةِ حَتَّى يَتَغَرْغَرَ لِحَيَاتِهِ.
امام باقر علیه السّلام می فرماید:بین بنده و توبه چیزی مانع نمی شود تا زمانی که جانش به حلقومش برسد.
عَنِ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لاَ وَ اَللَّهِ مَا أَرَادَ اَللَّهُ مِنَ اَلنَّاسِ إِلاَّ خَصْلَتَيْنِ أَنْ يُقِرُّوا لَهُ بِالنَّعِيمِ فَيَزِيدَهُمْ وَ بِالذُّنُوبِ فَيَغْفِرَهَا لَهُمْ.
امام باقر علیه السّلام می فرماید:به خدا سوگند، خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته است: اعتراف به نعمتهای او تا نعمت را بر ایشان بیافزاید، و اعتراف به گناهان تا آنها را بر ایشان بیامرزد.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا يَنْجُو مِنَ اَلذَّنْبِ إِلاَّ مَنْ أَقَرَّ بِهِ.
امام باقر علیه السّلام می فرماید:از گناه نجات نیابد بجز آن کس که بدان اعتراف نماید.
عَنْهُ قَالَ : كَفَى بِالنَّدَمِ تَوْبَة .
امام باقر علیه السّلام می فرماید:پشیمانی برای توبه کافی است.
وَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا مِنْ عَبْدٍ يَعْمَلُ عَمَلا لاَ يَرْضَاهُ اَللَّهُ إِلاَّ سَتَرَ عَلَيْهِ أَوَّلا فَإِذَا ثَنَّى سَتَرَ عَلَيْهِ فَإِذَا ثَلَّثَ أَهْبَطَ اَللَّهُ مَلَكا فِي صُورَةِ آدَمِيٍّ يَقُولُ لِلنَّاسِ إِنَّ فُلاَنا يَعْمَلُ كَذَا وَ كَذَا.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر بندۀ مؤمنی عملی را که مورد رضای خدا نیست انجام دهد خداوند نخستین بار گناهش را می پوشاند، و اگر مرتبۀ دوم انجام دهد باز هم خداوند بر او می پوشاند، و هر گاه مرتبۀ سوم مرتکب شد، خداوند ملکی را به صورت آدمی به زمین می فرستد تا به مردم اعلام کند که:فلانی فلان کار و فلان عمل را انجام داد.
وَ قَالَ : إِذَا تَابَ اَلْعَبْدُ تَوْبَة نَصُوحا : أَحَبَّ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَسْتُرَ عَلَيْهِ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ فَقُلْتُ وَ كَيْفَ يَسْتُرُ عَلَيْهِ قَالَ يُنْسِي مَلَكَيْهِ مَا كَتَبَا عَلَيْهِ مِنَ اَلذُّنُوبِ وَ يُوحِي إِلَى جَوَارِحِهِ أَنِ اُكْتُمِي عَلَيْهِ ذُنُوبَهُ وَ يُوحِي إِلَى بِقَاعِ اَلْأَرْضِ أَنِ اُكْتُمِي عَلَيْهِ مَا كَانَ يَعْمَلُ عَلَيْكِ مِنَ اَلذُّنُوبِ فَيَلْقَى اَللَّهَ حِينَ يَلْقَاهُ وَ لَيْسَ عَلَيْهِ شَيْءٌ مِنَ اَلذُّنُوبِ .
امام باقر علیه السّلام فرمود:چون بنده توبه ای مانند توبۀ نصوح نماید، خداوند دوست دارد که گناهان او را در دنیا و آخرت بپوشاند، راوی گوید:پرسیدم؛ چگونه بر او پرده پوشی کند؟فرمود:هر چه از گناهان که دو فرشتۀ مأمور در نامۀ عملش نوشته اند از یادشان ببرد، و به اعضاء و جوارح او وحی می کند که:گناهانی را که به وسیلۀ آنها انجام داده پنهان کنند، و به قطعه های زمین وحی کند گناهانی را که روی آنها انجام داده پنهان دارند، در این هنگام خدا را ملاقات می کند در حالی که اثری از آن گناهان وجود ندارد.
سُئِلَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلتَّوْبَةِ اَلنَّصُوحِ قَالَ هُوَ اَلذَّنْبُ اَلَّذِي لاَ يُعَادُ عَلَيْهِ أَبَدا .
از امام باقر علیه السّلام در مورد توبه نصوح پرسیده شد، امام علیه السّلام فرمود:توبه از گناهی است که هرگز به سوی آن باز نگردد.
