احادیث درباره کلمات قصار از امام باقر (ع)

مَنْ قُسِمَ لَهُ اَلْخُرْقُ حُجِبَ عَنْهُ اَلْإِيمَانُ .

بدخویی نصیب هر که شد، ایمان از او پوشیده ماند دور شد .

إِنَّ اَللَّهَ يُبْغِضُ اَلْفَاحِشَ اَلْمُتَفَحِّشَ.

به راستی خداوند دشنام دهنده بی حیا را دشمن دارد.

إِنَّ لِلَّهِ عُقُوبَاتٍ فِي اَلْقُلُوبِ وَ اَلْأَبْدَانِ ضَنْكٌ فِي اَلْمَعِيشَةِ وَ وَهْنٌ فِي اَلْعِبَادَةِ وَ مَا ضُرِبَ عَبْدٌ بِعُقُوبَةٍ أَعْظَمَ مِنْ قَسْوَةِ اَلْقَلْبِ.

همانا خداوند را کیفرهایی در دل و تن است: تنگدستی در زندگی و سست انگاری در عبادت؛ و هیچ بنده ای به کیفری سخت تر از سنگدلی گرفتار نیامده است.

إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ أَيْنَ اَلصَّابِرُونَ فَيَقُومُ فِئَامٌ مِنَ اَلنَّاسِ ثُمَّ يُنَادِي مُنَادٍ أَيْنَ اَلْمُتَصَبِّرُونَ فَيَقُومُ فِئَامٌ مِنَ اَلنَّاسِ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا اَلصَّابِرُونَ وَ اَلْمُتَصَبِّرُونَ فَقَالَ ع اَلصَّابِرُونَ عَلَى أَدَاءِ اَلْفَرَائِضِ وَ اَلْمُتَصَبِّرُونَ عَلَى تَرْكِ اَلْمَحَارِمِ .

چون روز رستاخیز شود ندا دهنده ای فریاد برآورد: کجایند بردباران؟ پس گروهی از مردم بایستند پس آنگاه ندا دهنده ای ندا دهد: کجایند تحمل کنندگان؟ پس گروهی از مردم به پا خیزند. عرض کردم راوی : فدایت گردم بردباران و تحمل کنندگان چه کسانی هستند؟ پس امام علیه السلام فرمود: بردباران بر انجام واجبات و تحمل کنندگان بر دوری از گناهان.

أَفْضَلُ اَلْعِبَادَةِ عِفَّةُ اَلْبَطْنِ وَ اَلْفَرْجِ.

برترین عبادت پاکداری شکم و عورت است.

اَلْبِشْرُ اَلْحَسَنُ وَ طَلاَقَةُ اَلْوَجْهِ مَكْسَبَةٌ لِلْمَحَبَّةِ وَ قُرْبَةٌ مِنَ اَللَّهِ وَ عُبُوسُ اَلْوَجْهِ وَ سُوءُ اَلْبِشْرِ مَكْسَبَةٌ لِلْمَقْتِ وَ بُعْدٌ مِنَ اَللَّهِ.

چهره شاداب و خوشرویی مهر آور و نزدیک کننده به خداست و چهره گرفته و بدرویی دشمنی آور و دورکننده از خداست.

مَا تُذُرِّعَ إِلَيَّ بِذَرِيعَةٍ وَ لاَ تُوُسِّلَ بِوَسِيلَةٍ هِيَ أَقْرَبُ لَهُ إِلَى مَا يُحِبُّ مِنْ يَدٍ سَالِفَةٍ مِنِّي إِلَيْهِ أَتْبَعْتُهَا أُخْتَهَا لِتُحْسِنَ حِفْظَهَا وَ رِيَّهَا لِأَنَّ مَنْعَ اَلْأَوَاخِرِ يَقْطَعُ لِسَانَ شُكْرِ اَلْأَوَائِلِ وَ مَا سَمَحَتْ لِي نَفْسِي بِرَدِّ بِكْرِ اَلْحَوَائِجِ.

دستاویز و وسیله ای برای من که نزدیکتر به او باشد به سوی آنچه او دوست می دارد، از پیشینه دست احسان نیست که دست دیگرش دنبال آن آید تا آن را نگه دارد و پرورش دهد؛ زیرا دریغ کردن دستهای آینده مایه قطع سپاسگزاری دستهای نخستین است ولی دلم به من اجازه رد نیازمندیهای نخستین را به من نمی دهد.

اَلْحَيَاءُ وَ اَلْإِيمَانُ مَقْرُونَانِ فِي قَرَنٍ فَإِذَا ذَهَبَ أَحَدُهُمَا تَبِعَهُ صَاحِبُهُ.

حیا و ایمان در یک ریسمان پیوسته گشته و تنیده شده اند چون یکی از آن دو رود دیگری به دنبالش برود.

إِنَّ هَذِهِ اَلدُّنْيَا تَعَاطَاهَا اَلْبَرُّ وَ اَلْفَاجِرُ وَ إِنَّ هَذَا اَلدِّينَ لاَ يُعْطِيهِ اَللَّهُ إِلاَّ أَهْلَ خَاصَّتِهِ .

به راستی که این دنیا را نیکوکار و بزهکار به دست آورند ولی همانا خداوند این دین را جز به بندگان ویژه اش ندهد.

اَلْإِيمَانُ إِقْرَارٌ وَ عَمَلٌ وَ اَلْإِسْلاَمُ إِقْرَارٌ بِلاَ عَمَلٍ.

ایمان، اقرار و کردار است و اسلام، اقرار بدون کردار است.

مَنْ عَلَّمَ بَابَ هُدًى فَلَهُ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ عَمِلَ بِهِ وَ لاَ يُنْقَصُ أُولَئِكَ مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْئاً وَ مَنْ عَلَّمَ بَابَ ضَلاَلٍ كَانَ عَلَيْهِ مِثْلُ أَوْزَارِ مَنْ عَمِلَ بِهِ وَ لاَ يُنْقَصُ أُولَئِكَ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَيْئاً.

هر که بابی از هدایت را به دیگران بیاموزد همانند پاداش عمل کننده بدان کردار، پاداش برد و از پاداش آنان چیزی کم نمی گردد هم آموزنده و هم عمل کننده پاداش کامل می گیرند و هر که بابی از گمراهی را به دیگران بیاموزد بار گران گناه را همچون گناهکار بر دوش کشد و از بار گناهشان چیزی کم نمی گردد.

لَيْسَ مِنْ أَخْلاَقِ اَلْمُؤْمِنِ اَلْمَلَقُ وَ اَلْحَسَدُ إِلاَّ فِي طَلَبِ اَلْعِلْمِ .

چاپلوسی و حسدورزی از اخلاق مومن نیست مگر در راه علم آموزی.