إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ لِلْمَعْرُوفِ أَهْلاً مِنْ خَلْقِهِ حَبَّبَ إِلَيْهِمُ اَلْمَعْرُوفَ وَ حَبَّبَ إِلَيْهِمْ فِعَالَهُ وَ وَجَّهَ لِطُلاَّبِ اَلْمَعْرُوفِ اَلطَّلَبَ إِلَيْهِمْ وَ يَسَّرَ لَهُمْ قَضَاءَهُ كَمَا يَسَّرَ اَلْغَيْثَ لِلْأَرْضِ اَلْمُجْدِبَةِ لِيُحْيِيَهَا وَ يُحْيِيَ أَهْلَهَا وَ إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ لِلْمَعْرُوفِ أَعْدَاءً مِنْ خَلْقِهِ بَغَّضَ إِلَيْهِمُ اَلْمَعْرُوفَ وَ بَغَّضَ إِلَيْهِمْ فِعَالَهُ وَ حَظَرَ عَلَى طُلاَّبِ اَلْمَعْرُوفِ اَلتَّوَجُّهَ إِلَيْهِمْ وَ حَظَرَ عَلَيْهِمْ قَضَاءَهُ كَمَا يَحْظُرُ اَلْغَيْثَ عَنِ اَلْأَرْضِ اَلْمُجْدِبَةِ لِيُهْلِكَهَا وَ…
همانا خداوند برای احسان و نکویی، گروهی از بندگانش را برگزیده است، آنان را دوستدار احسان و دوستدار نیکوکاری قرار داده و جویندگان احسان را به سوی آنان راهی نموده و برآوردن نیاز ایشان را بر نیکوکاران آسان ساخته همان گونه که زنده کردن زمین بایر و جان دادن بر اهلش را برای باران آسان نموده است و به راستی که خداوند برای نکویی، دشمنانی از بندگانش قرار داده که احسان و نیکوکاری را بر ایشان ناپسند و مبغوض ساخته و جویندگان احسان را از رو نمودن به آنان منع کرده و دشمنان احسان را نیز از نیکوکاری منع نموده است همان گونه که باران را از زمین بایر و خشک دور ساخته تا آن زمین و اهلش را نابود کند و آنچه خداوند می بخشد بیشتر است.
اِعْرِفِ اَلْمَوَدَّةَ فِي قَلْبِ أَخِيكَ بِمَا لَهُ فِي قَلْبِكَ.
مهر قلبی برادرت نسبت به تو را با ارزیابی مهر قلبی تو به برادرت بشناس.
اَلْإِيمَانُ حُبٌّ وَ بُغْضٌ .
ایمان، دوستی و دشمنی است. دوستی با دوستان خدا و دشمنی با دشمنان خدا .
مَا شِيعَتُنَا إِلاَّ مَنِ اِتَّقَى اَللَّهَ وَ أَطَاعَهُ وَ مَا كَانُوا يُعْرَفُونَ إِلاَّ بِالتَّوَاضُعِ وَ اَلتَّخَشُّعِ وَ أَدَاءِ اَلْأَمَانَةِ وَ كَثْرَةِ ذِكْرِ اَللَّهِ وَ اَلصَّوْمِ وَ اَلصَّلاَةِ وَ اَلْبِرِّ بِالْوَالِدَيْنِ وَ تَعَهُّدِ اَلْجِيرَانِ مِنَ اَلْفُقَرَاءِ وَ ذَوِي اَلْمَسْكَنَةِ وَ اَلْغَارِمِينَ وَ اَلْأَيْتَامِ وَ صِدْقِ اَلْحَدِيثِ وَ تِلاَوَةِ اَلْقُرْآنِ وَ كَفِّ اَلْأَلْسُنِ عَنِ اَلنَّاسِ إِلاَّ مِنْ خَيْرٍ وَ كَانُوا أُمَنَاءَ عَشَائِرِهِمْ فِي اَلْأَشْيَاءِ.
شیعیان ما نیستند جز آنان که پرهیزگاری از خدای را در پیش گیرند و فرمانش برند و آنان شناخته نمی شوند جز به فروتنی و خشوع و بازپس دادن امانت و یاد کردن بسیار خداوند و روزه داری و نمازگزاری و نیکی به پدر و مادر و رسیدگی در کار همسایگان تهیدست و بیچارگان و بدهکاران و یتیمان و راست گفتاری و تلاوت نمودن قرآن و سخن نگفتن با مردم جز به نیکی؛ و شیعیان ما در هر چیزی امین خویشاوندانشان هستند.
أَرْبَعٌ مِنْ كُنُوزِ اَلْبِرِّ كِتْمَانُ اَلْحَاجَةِ وَ كِتْمَانُ اَلصَّدَقَةِ وَ كِتْمَانُ اَلْوَجَعِ وَ كِتْمَانُ اَلْمُصِيبَةِ.
چهار چیز نیکو گنجی هستند: مخفی داشتن نیاز و پنهان دادن صدقه و نهان نمودن درد و پنهان ساختن گرفتاری.
مَنْ صَدَقَ لِسَانُهُ زَكَا عَمَلُهُ وَ مَنْ حَسُنَتْ نِيَّتُهُ زِيدَ فِي رِزْقِهِ وَ مَنْ حَسُنَ بِرُّهُ بِأَهْلِهِ زِيدَ فِي عُمُرِهِ.
کسی که راست گفتار است، پاک کردار شود و کسی که نیک نیت است روزی اش فزون گردد و آن کس که با خانواده اش خوشرفتار است عمرش فزونی یابد.
إِيَّاكَ وَ اَلْكَسَلَ وَ اَلضَّجَرَ فَإِنَّهُمَا مِفْتَاحُ كُلِّ شَرٍّ مَنْ كَسِلَ لَمْ يُؤَدِّ حَقّاً وَ مَنْ ضَجِرَ لَمْ يَصْبِرْ عَلَى حَقٍّ.
از تنبلی و بی قراری بی حوصلگی بپرهیز چرا که این دو، کلید هر بدی هستند. کسی که تنبلی کند حقی را به انجام نرساند و آن کس که بی قراری کند بر حق نتواند شکیبایی کند.
مَنِ اِسْتَفَادَ أَخاً فِي اَللَّهِ عَلَى إِيمَانٍ بِاللَّهِ وَ وَفَاءٍ بِإِخَائِهِ طَلَباً لِمَرْضَاةِ اَللَّهِ فَقَدِ اِسْتَفَادَ شُعَاعاً مِنْ نُورِ اَللَّهِ وَ أَمَاناً مِنْ عَذَابِ اَللَّهِ وَ حُجَّةً يُفْلِجُ بِهَا يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ عِزّاً بَاقِياً وَ ذِكْراً نَامِياً لِأَنَّ اَلْمُؤْمِنَ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لاَ مَوْصُولٌ وَ لاَ مَفْصُولٌ قِيلَ لَهُ ع مَا مَعْنَى لاَ مَفْصُولٌ وَ لاَ مَوْصُولٌ قَالَ لاَ مَوْصُولٌ بِهِ أَنَّهُ هُوَ وَ لاَ مَفْصُولٌ مِنْهُ أَنَّهُ مِنْ غَيْرِهِ.
هر که در راه خدا و برای ایمان به خدا، دوستی یابد و برای خشنودی خداوند در دوستی با او پایداری کند، بی تردید پرتویی از نور خدا و پناهی از عذاب خدا و دلیلی که در روز رستاخیز کامیابش سازد و بزرگی پایدار و آوازه ای بلند به دست آورد. چرا که مومن از خداوند نه جداست و نه پیوسته. پرسیده شد که معنی«نه جداست و نه پیوسته»چیست؟ امام علیه السلام فرمود: که نه پیوسته به خداست که خود خدا باشد و نه جدای از اوست که جز او باشد.
كَفَى بِالْمَرْءِ غِشّاً لِنَفْسِهِ أَنْ يُبْصِرَ مِنَ اَلنَّاسِ مَا يَعْمَى عَلَيْهِ مِنْ أَمْرِ نَفْسِهِ أَوْ يَعِيبَ غَيْرَهُ بِمَا لاَ يَسْتَطِيعُ تَرْكَهُ أَوْ يُؤْذِيَ جَلِيسَهُ بِمَا لاَ يَعْنِيهِ.
مرد را در گول زدن خویش، همین کافی است که عیب دیگران را ببیند و عیب خویش را نبیند یا اینکه دیگران را بر چیزی خرده گیرد که خود توان رهایی از آن عیب را ندارد و یا اینکه همنشین خویش را با سخن گزافه و بی ثمر آزار رساند.
اَلتَّوَاضُعُ اَلرِّضَا بِالْمَجْلِسِ دُونَ شَرَفِهِ وَ أَنْ تُسَلِّمَ عَلَى مَنْ لَقِيتَ وَ أَنْ تَتْرُكَ اَلْمِرَاءَ وَ إِنْ كُنْتَ مُحِقّاً.
فروتنی آن است که به نشستن در جایی پایین تر از شانت خشنود باشی و به هر که رسید سلام کنی و هر چند که بر حق هستی، ستیزه و جدال را رها سازی.
إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ أَخُ اَلْمُؤْمِنِ لاَ يَشْتِمُهُ وَ لاَ يَحْرِمُهُ وَ لاَ يُسِي ءُ بِهِ اَلظَّنَّ.
مومن برادر مومن است. به او دشنام نمی دهد، از او چیزی را مضایقه نمی کند و به او گمان بد نمی برد.
اِصْبِرْ نَفْسَكَ عَلَى اَلْحَقِّ فَإِنَّهُ مَنْ مَنَعَ شَيْئاً فِي حَقٍّ أُعْطِيَ فِي بَاطِلٍ مِثْلَيْهِ.
امام باقر علیه السلام به فرزندش فرمود: خویشتن را برای حق شکیبا دار. زیرا هر که در پرداخت حق، چیزی را مضایقه کند، دو برابر آن را در باطل و نادرست بدهد.
