عَنْ أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : خَرَجْتُ حَتَّى اِنْتَهَيْتُ إِلَى هَذَا اَلْحَائِطِ فَاتَّكَأْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا رَجُلٌ عَلَيْهِ ثَوْبَانِ أَبْيَضَانِ يَنْظُرُ فِي تُجَاهِ وَجْهِي ثُمَّ قَالَ يَا عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ مَا لِي أَرَاكَ كَئِيبا حَزِينا عَلَى اَلدُّنْيَا فَالرِّزْقُ حَاضِرٌ لِلْبَرِّ وَ اَلْفَاجِرِ قُلْتُ مَا عَلَى هَذَا أَحْزَنُ وَ إِنَّهُ كَمَا تَقُولُ قَالَ فَعَلَى اَلْآخِرَةِ فَوَعْدٌ صَادِقٌ يَحْكُمُ فِيهِ مَلِكٌ قَاهِرٌ أَوْ قَالَ قَادِرٌ قُلْتُ مَا عَلَى هَذَا أَحْزَنُ وَ إِنَّهُ كَمَا تَقُولُ قَالَ…
امام زین العابدین علیه السّلام فرمود:روزی بیرون شدم تا به این دیوار رسیدم و بر آن تکیه کردم، ناگاه مردی که دو جامۀ سفید بر تن داشت پیدا شد و در رویم نگریست، سپس گفت:ای علی بن الحسین چه شده که تو را اندوهگین و محزون می بینم؟آیا اندوهت برای دنیاست؟که روزی خدا برای نیکوکار و بدکردار آماده است. گفتم:برای دنیا اندوهگین نیستم، زیرا چنان است که تو می گویی، گفت:پس برای آخرت است؟که وعده ای است درست و سلطانی قاهر قادر نسبت به آن حکم می فرماید:گفتم:برای آن هم اندوه ندارم، زیرا چنان است که می گویی، پرسید:اندوهت برای چیست؟گفتم:از فتنۀ ابن زبیر و وضعی که مردم دارند می ترسم. بعد خندید و گفت:ای علی بن الحسین آیا دیده ای کسی را که از خدا بترسد و خدا او را نجات ندهد؟گفتم:نه، گفت:آیا کسی را دیده ای که بر خدا…
قَالَ زَيْنُ اَلْعَابِدِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَا ابْنَ آدَمَ إِنَّكَ لاَ تَزَالُ بِخَيْرٍ مَا كَانَ لَكَ وَاعِظٌ مِنْ نَفْسِكَ وَ مَا كَانَتِ اَلْمُحَاسَبَةُ مِنْ هَمِّكَ وَ مَا كَانَ اَلْخَوْفُ لَكَ شِعَارا وَ اَلْحُزْنُ لَكَ دِثَارا يَا ابْنَ آدَمَ إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ مَبْعُوثٌ وَ مَسْئُولٌ فَأَعِدَّ جَوَابا .
امام زین العابدین علیه السّلام فرمود:ای فرزند آدم مادامی که تو در درونت واعظی داری و در اندیشۀ حساب خویشتنی، و مادامی که لباس زیرینت ترس و لباس روئینت پرهیز از گناه است، در خیر و خوبی بسر می بری. ای فرزند آدم تو می میری و سپس زنده می شوی و در پیشگاه خدا مورد سؤال واقع می شوی، پاسخی آماده کن.
عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ دَاوُدَ إِذَا أَتَى بِخَطِيئَةٍ خَافَ رَبَّهُ حَتَّى تَنْفَرِجَ مَفَاصِلُهُ مِنْ أَمَاكِنِهَا ثُمَّ يَذْكُرُ سَعَةَ رَحْمَتِهِ وَ عَائِدَتِهِ عَلَى أَهْلِ اَلذُّنُوبِ فَتَرْجِعُ إِلَيْهِ.
علی بن الحسین علیه السّلام فرمود:هر گاه داود علیه السّلام خطایی انجام می داد از پروردگارش می ترسید، به حدّی که مفصلهایش جابجا می شد و از هم باز می شد، سپس بیاد می آورد گسترش رحمت پروردگارش و کمک نمودن او را نسبت به اهل گناه، لذا به حالت اوّل بازمی گشت.
وَ عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لَوْ مَاتَ مَنْ بَيْنَ اَلْمَشْرِقِ وَ اَلْمَغْرِبِ لَمَا اِسْتَوْحَشْتُ أَنْ يَكُونَ اَلْقُرْآنُ مَعِي وَ إِذَا كَانَ قَرَأَ مِنَ اَلْقُرْآنِ مٰالِكِ يَوْمِ اَلدِّينِ : كَرَّرَهَا وَ يَكَادُ أَنْ يَمُوتَ مِمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ مِنَ اَلْخَوْفِ .
و نیز از علی بن الحسین علیه السّلام نقل شده که فرمود:اگر همۀ مردمی که بین مشرق و مغرب هستند؛ بمیرند من از تنهایی هراس نکنم مادامی که قرآن با من باشد، و شیوۀ آن حضرت چنین بود که هر گاه از قرآن مٰالِکِ یَوْمِ اَلدِّینِ : را می خواند؛ آنقدر آن را تکرار می کرد که نزدیک بود از ترس قالب تهی کند.
