احادیث درباره قرب به خدا از امام علی (ع)

ثَمَرَةُ اَلْأُنْسِ بِاللَّهِ اَلاِسْتِيحَاشُ مِنَ اَلنَّاس

نتیجۀ خو گرفتن به خدا، دلتنگ شدن از مردم است.

مَنْ أَنَسَ بِاللَّهِ اِسْتَوْحَشَ مِنَ اَلنَّاس

کسی که به خدا خو گرفت، از مردم وحشت می کند.

مَنِ اِسْتَوْحَشَ عَنِ اَلنَّاسِ أَنِسَ بِاللَّهِ سُبْحَانَه

کسی که از مردم وحشت کند، به خدا خو گیرد.

تَقَرَّبْ إِلَى اَللَّهِ سُبْحَانَهُ فَإِنَّهُ يُزْلِفُ اَلْمُتَقَرِّبِينَ إِلَيْه

به خداوند سبحان نزدیک شو؛ پس همانا آن، نزدیکان را به او منزلت می دهد.

التّقرّب إلى اللّه تعالى بمسئلته و إلى النّاس بتركها

نزدیکی به خداوند با خواستن از اوست و نزدیکی به مردم با ترک آن.

اَلْوُصْلَةُ بِاللَّهِ فِي اَلاِنْقِطَاعِ عَنِ اَلنَّاس

ارتباط با خدا، با بریدن از مردم است.

اِصْحَبْ مَنْ لاَ تَرَاهُ إِلاَّ وَ كَأَنَّهُ لاَ غَنَاءَ بِهِ عَنْكَ وَ إِنْ أَسَأْتَ إِلَيْهِ أَحْسَنَ إِلَيْكَ وَ كَأَنَّهُ اَلْمُسِيء

با کسی یار شو که او را نمی بینی مگر این که گویا به تو نیاز دارد، و اگر به او بد کنی با تو نیکویی کند، گویا که او گنهکار است.

بِسْمِ اَللّهِ اَلرَّحْمنِ اَلرَّحِيمِ هَذَا مَا أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اَللَّهِ عَلِيٌّ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ مَالِكَ بْنَ اَلْحَارِثِ اَلْأَشْتَرَ فِي عَهْدِهِ إِلَيْهِ حِينَ وَلاَّهُ مِصْرَ جِبَايَةَ خَرَاجِهَا وَ مُجَاهَدَةَ عَدُوِّهَا وَ اِسْتِصْلاَحَ أَهْلِهَا وَ عِمَارَةَ بِلاَدِهَا أَمَرَهُ بِتَقْوَى اَللَّهِ وَ إِيثَارِ طَاعَتِهِ وَ اِتِّبَاعِ مَا أَمَرَ اَللَّهُ بِهِ فِي كِتَابِهِ مِنْ فَرَائِضِهِ وَ سُنَنِهِ اَلَّتِي لاَ يَسْعَدُ أَحَدٌ إِلاَّ بِاتِّبَاعِهَا وَ لاَ يَشْقَى إِلاَّ مَعَ جُحُودِهَا وَ إِضَاعَتِهَا وَ أَنْ يَنْصُرَ اَللَّهَ بِيَدِهِ وَ قَلْبِهِ وَ لِسَانِهِ فَإِنَّهُ قَدْ…

فرمان امیر المومنین علی علیه السلام به مالک اشتر -هنگامی که او را به فرمانروایی مصر و توابع آن گماشت به نام خداوند رحمتگر مهربان این فرمانی است از بنده خدا، علی امیر مومنان به مالک اشتر پسر حارث در پیمانی که با او می گذارد، هنگامی که او را به فرمانروایی مصر می گمارد تا خراج آنجا را فراهم آورد و با دشمن پیکار نماید و کار مردم را سامان دهد و شهرهای آن را آباد سازد. او را امر می نماید به تقوای الهی و مقدم داشتن طاعت خدا بر دیگر کارها و پیروی از هر چه خدا در کتاب خود بدانها امر فرموده، از واجبات و سنتهایی که کسی به نیک بختی دست نیابد مگر با پیروی از آنها و به بدبختی نیفتد مگر به انکار و تباه ساختن آنها. و باید که خدای سبحان را با دست و دل و زبانش یاری نماید؛ زیرا او ضامن گشته که یاوران خود را…

أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلْمَكْرَ وَ اَلْخَدِيعَةَ فِي اَلنَّارِ فَكُونُوا مِنَ اَللَّهِ عَلَى وَجَلٍ وَ مِنْ صَوْلَتِهِ عَلَى حَذَرٍ إِنَّ اَللَّهَ لاَ يَرْضَى لِعِبَادِهِ بَعْدَ إِعْذَارِهِ وَ إِنْذَارِهِ اِسْتِطْرَاداً وَ اِسْتِدْرَاجاً مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ وَ لِهَذَا يَضِلُّ سَعْيُ اَلْعَبْدِ حَتَّى يَنْسَى اَلْوَفَاءَ بِالْعَهْدِ وَ يَظُنَّ أَنَّهُ قَدْ أَحْسَنَ صُنْعاً وَ لاَ يَزَالُ كَذَلِكَ فِي ظَنٍّ وَ رَجَاءٍ وَ غَفْلَةٍ عَمَّا جَاءَهُ مِنَ اَلنَّبَإِ يَعْقِدُ عَلَى نَفْسِهِ اَلْعُقَدَ وَ يُهْلِكُهُا بِكُلِّ جَهْدٍ وَ هُوَ فِي مُهْلَةٍ مِنَ اَللَّهِ عَلَى عَهْدٍ يَهْوِي مَعَ…

از سخنان حکمت آمیز امیر المومنین علی علیه السلام و تشویق و بیم و پند دادن ایشان -اما بعد؛ همانا اهل نیرنگ و فریب در دوزخ اند؛ پس از خدا بترسید و از حمله پرقدرت او بر حذر باشید. به راستی، خدا پس از آن که بر بندگانش اتمام حجت کرده و بیم شان داده، دیگر از آنان نمی پسندد که نفهمیده خود را از درگاه الهی طرد نمایند و اندک اندک به هلاکت نزدیک شوند و غافلگیر گردند؛ از این رو، بنده به کوشش بیهوده دچار شود تا آنجا که وفای به عهد با خدا را از یاد ببرد و به خیال خود بپندارد که این کوشش ها خوب بوده و پیوسته در پندار و امید و بی اطلاعی از خبری که به او رسیده به سر می برد و بر کار خود گره ها می زند و با همه کوشش، خود را به هلاکت می اندازد و چند صباحی که خداوند مهلتش داده سو استفاده می نماید و با غفلت زدگان…

أَسْعَدُ اَلنَّاسِ مَنْ عَرَفَ فَضْلَنَا وَ تَقَرَّبَ إِلَى اَللَّهِ بِنَا وَ أَخْلَصَ حُبَّنَا وَ عَمِلَ بِمَا إِلَيْهِ نَدَبْنَا وَ اِنْتَهَى عَمَّا عَنْهُ نَهَيْنَا فَذَاكَ مِنَّا وَ هُوَ فِي دَارِ اَلْمُقَامَةِ مَعَنَا

نیکبخت ترین مردم کسی است که برتری مرتبه ما را بشناسد و به وسیله ما به خداوند نزدیکی جوید و دوستی ما را بی آلایش گرداند و به آنچه ما او را به آن خوانده ایم عمل کند و از آنچه نهی کرده ایم باز ایستد.چنین کسی از ما و در بهشت با ماست.

إِنَّ أَمْرَنَا صَعْبٌ مُسْتَصْعَبٌ وَ خَشِنٌ مُخْشَوْشَنٌ سِرٌّ مُسْتَتِرٌ مُقَنَّعٌ لاَ يَحْمِلُهُ إِلاَّ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ أَوْ نَبِيٌّ مُرْسَلٌ أَوْ مُؤْمِنٌ اِمْتَحَنَ اَللَّهُ سُبْحَانَهُ قَلْبَهُ لِلْإِيمَان

بدرستی که امر ولایت ما، دشوار و سخت یافت شده، و درشت و سخت درشت است.پنهان و پوشیده ای که پرده بر آن انداخته شده، آن را بر نمی دارد، مگر فرشتۀ مقرّب یا پیامبر مرسل یا مؤمنی که خداوند نخست او را برای ایمان آزمایش نموده است.

عَلَيْكُمْ بِحُبِّ آلِ نَبِيِّكُمْ فَإِنَّهُ حَقُّ اَللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ اَلْمُوجِبُ عَلَى اَللَّهِ حَقَّكُمْ أَ لاَ تَرَوْنَ إِلَى قَوْلِ اَللَّهِ تَعَالَى قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرا إِلاَّ اَلْمَوَدَّةَ فِي اَلْقُرْبى

بر شما باد به محبّت آل پیامبر، بدرستی که این محبّت، حقّ خداوند بر شماست و واجب کننده حقّ شما بر خدا.آیا به کلام خداوند توجّه نمی کنید که فرمود:«بگو از شما مزدی طلب نمی کنم، مگر دوستی نزدیکان را».