امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ لِلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَا بُنَيَّ مَا اَلْحِلْمُ قَالَ كَظْمُ اَلْغَيْظِ وَ مِلْكُ اَلنَّفْسِ.
امیر مؤمنان علیه السّلام به امام حسین علیه السّلام فرمود:فرزندم، حلم چیست؟عرض کرد:فرو بردن خشم و در اختیار داشتن نفس.
تَوَخَّ رِضَا اَللَّهِ وَ تَوَقَّ سَخَطَهُ وَ زَعْزِعْ قَلْبَكَ بِخَوْفِه
خشنودی پروردگار را طلب کن و از خشم او بپرهیز و دلت را از ترس خدا بلرزان.
تَحَرَّ رِضَى اَللَّهِ وَ تَجَنَّبْ سَخَطَهُ فَإِنَّهُ لاَ يَدَ لَكَ بِنَقِمَتِهِ وَ لاَ غِنَى بِكَ عَنْ مَغْفِرَتِهِ وَ لاَ مَلْجَأَ لَكَ مِنْهُ إِلاَّ إِلَيْه
طلب خشنودی خدا کن و از خشم او بپرهیز، پس همانا دستی نیست تا تو را از انتقام او باز دارد، از آموزش او بی نیاز نیستی و تو را جز به سوی او پناهی نیست.
رِضَى اَللَّهِ سُبْحَانَهُ أَقْرَبُ غَايَةٍ تُدْرَك
خشنودی خداوند سبحان نزدیکترین انجامی است که دریافت می شود.
شُغِلَ مَنْ كَانَتِ اَلنَّجَاةُ وَ مَرْضَاةُ اَللَّهِ مَرَامَه
کسی که آرمان او رستگاری و خشنودی خداوند است، دارای پیشه است.
فِي رِضَى اَللَّهِ غَايَةُ اَلْمَطْلُوب
خشنودی خداوند، سرانجام خواسته هاست.
مَا أَعْظَمَ حِلْمَ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ عَنْ أَهْلِ اَلْعِنَادِ وَ مَا أَكْثَرَ عَفْوَهُ عَنْ مُسْرِفِي اَلْعِبَاد
چه عظیم است بردباری خداوند بر دشمنان و چه بسیار است گذشت او از بندگان اسراف کننده.
تَوَقَّ سَخَطَ مَنْ لاَ يُنْجِيكَ إِلاَّ طَاعَتُهُ وَ لاَ يُرْدِيكَ إِلاَّ مَعْصِيَتُهُ وَ لاَ يَسَعُكَ إِلاَّ رَحْمَتُهُ وَ اِلْتَجِىءْ إِلَيْهِ وَ تَوَكَّلْ عَلَيْه
بپرهیز از خشم کسی که جز اطاعتش تو را رستگار نمی کند و جز نافرمانی او تو را هلاک نمی گرداند و جز رحمت او گنجایش گناه تو را ندارد، به او پناه بر و بر او اعتماد کن.
إِيَّاكَ أَنْ تُحِبَّ أَعْدَاءَ اَللَّهِ أَوْ تُصْفِيَ وُدَّكَ لِغَيْرِ أَوْلِيَاءِ اَللَّهِ فَإِنَّ مَنْ أَحَبَّ قَوْما حُشِرَ مَعَهُم
مبادا که دشمنان خدا را دوست بداری، یا محبّتت را برای غیر دوستان خدا برگزینی؛ پس همانا کسی که گروهی را دوست بدارد، با آنها محشور شود.
إِيَّاكَ وَ مَا يُسْخِطُ رَبَّكَ وَ يُوحِشُ اَلنَّاسَ مِنْكَ فَمَنْ أَسْخَطَ رَبَّهُ تَعَرَّضَ لِلْمَنِيَّةِ وَ مَنْ أَوْحَشَ اَلنَّاسَ تَبَرَّأَ مِنَ اَلْحُرِّيَّة
بپرهیز از آنچه خدا را به خشم آورد و مردم را از تو برماند؛ پس کسی که خدا را به خشم آورد، خود را در معرض هلاکت قرار داده و کسی که مردم را برماند، از آزادگی جدا شده است.
إنّ من أبغض بعض الخلائق إلى اللّه تعالى رجلا وكله إلى نفسه جائزا عن قصد السّبيل سائرا بغير دليل
از دشمنترین مردم نزد خداوند مردی است که به خود واگذاشته شده تا از راه راست درگذرد و بی راهنما در حرکت است.
مَنْ أَطَاعَ غَضَبَهُ تَعَجَّلَ تَلَفَه
هر کس خشم خود را فرمان برد، در نابودی خود شتاب کرده است.
