احادیث درباره اهمیّت ذکر و آثار آن از امام علی (ع)

ذِكْرُ اَللَّهِ سَجِيَّةُ كُلِّ مُحْسِنٍ وَ شِيمَةُ كُلِّ مُؤْمِن

یاد خداوند، روش هر نیکوکار و خوی هر ایمان آورده ای است.

ذِكْرُ اَللَّهِ طَارِدُ اَللَّأْوَاءِ وَ اَلْبُؤْس

یاد خداوند، رماننده سختی و تهیدستی است.

ذِكْرُ اَللَّهِ دَوَاءُ أَعْلاَلِ اَلنُّفُوس

یاد خداوند، داروی مریضی نفسهاست.

ذِكْرُ اَللَّهِ دِعَامَةُ اَلْإِيمَانِ وَ عِصْمَةٌ مِن

یاد خداوند، استوانۀ ایمان و نگاهدارنده از شیطان است.

ذِكْرُ اَللَّهِ رَأْسُ مَالِ كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ رِبْحُهُ اَلسَّلاَمَةُ مِنَ اَلشَّيْطَان

یاد خداوند، سرمایۀ هر ایمان آورده و سود آن، مصونیّت از شیطان است.

سَامِعُ ذِكْرِ اَللَّهِ ذَاكِر

شنوندۀ ذکر خدا، ذاکر است.

طُوبَى لِمَنْ صَمَتَ إِلاَّ مِنْ ذِكْرِ اَللَّه

خوشا بر کسی که جز به یاد خداوند لب فرو بندد.

اَلذِّكْرُ لَيْسَ مِنْ مَرَاسِمِ اَللِّسَانِ وَ لاَ مِنْ مَنَاسِمِ اَلْفِكْرِ وَ لَكِنَّهُ أَوَّلٌ مِنَ اَلْمَذْكُورِ وَ ثَانٍ مِنَ اَلذَّاكِر

ذکر نه از عادات زبان است و نه از روشهای اندیشه؛ بلکه مبدأ آن از یاد کرده شده خداوند و دوّم آن از یادآور است.

عَوِّدْ نَفْسَكَ اَلاِسْتِهْتَارَ عدم الاستهتار بِالذِّكْرِ وَ اَلاِسْتِغْفَارِ فَإِنَّهُ يَمْحُو عَنْكَ اَلْحَوْبَةَ وَ يُعَظِّمُ لَكَ اَلْمَثُوبَة

نفس خود را با عادت دادن به ذکر و طلب آمرزش به شگفتی وادار؛ زیرا آن گناه را از تو پاک کند و پاداشت را بزرگ گرداند.

مَنِ اِشْتَغَلَ بِذِكْرِ اَللَّهِ طَيَّبَ اَللَّهُ ذِكْرَه

کسی که به یاد خداوند مشغول است، خداوند یاد او را پاکیزه گرداند.

لاَ تَذْكُرِ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ سَاهِيا وَ لاَ تَنْسَهُ لاَهِيا وَ اُذْكُرْهُ ذِكْرا كَامِلا يُوَافِقُ فِيهِ قَلْبُكَ لِسَانَكَ وَ يُطَابِقُ إِضْمَارُكَ إِعْلاَنَكَ وَ لَنْ تَذْكُرَهُ حَقِيقَةَ اَلذِّكْرِ حَتَّى تَنْسَى نَفْسَكَ فِي ذِكْرِكَ وَ تَفْقِدُهَا فِي أَمْرِك

خداوند سبحان را به غفلت یاد مکن و او را به بازی فراموش مکن.او را آن گونه یاد آور که زبانت همراه با دلت است و نهانت چون ظاهرت است.به نیکی او را یاد نخواهی کرد، مگر آنگاه که خود را فراموش کنی و خود را در کارها نیابی.

اَلذِّكْرُ أَفْضَلُ اَلْغَنِيمَتَيْن

ذکر، افزونتر از هر غنیمت است.