حدیث امام علی (ع) درباره اهمیّت ذکر و آثار آن

قال الإمام عليّ عليه السلام:

لاَ تَذْكُرِ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ سَاهِيا وَ لاَ تَنْسَهُ لاَهِيا وَ اُذْكُرْهُ ذِكْرا كَامِلا يُوَافِقُ فِيهِ قَلْبُكَ لِسَانَكَ وَ يُطَابِقُ إِضْمَارُكَ إِعْلاَنَكَ وَ لَنْ تَذْكُرَهُ حَقِيقَةَ اَلذِّكْرِ حَتَّى تَنْسَى نَفْسَكَ فِي ذِكْرِكَ وَ تَفْقِدُهَا فِي أَمْرِك

خداوند سبحان را به غفلت یاد مکن و او را به بازی فراموش مکن.او را آن گونه یاد آور که زبانت همراه با دلت است و نهانت چون ظاهرت است.به نیکی او را یاد نخواهی کرد، مگر آنگاه که خود را فراموش کنی و خود را در کارها نیابی.