جستجوی «صبر»

قَلَّ مَنْ صَبَرَ إِلاَّ مَلَك

کم است کسی که شکیبایی کند مگر آن که دریابد.

مَنْ تَجَلْبَبَ اَلصَّبْرَ وَ اَلْقَنَاعَةَ عَزَّ وَ نَبُل

هر که جامۀ شکیبایی و قناعت پوشد، عزیز و گرامی گردد.

اِلْزَمِ اَلصَّبْرَ فَإِنَّ اَلصَّبْرَ حُلْوُ اَلْعَاقِبَةِ مَيْمُونُ اَلْمَغَبَّة

از شکیبایی جدا مشو زیرا شکیبایی، خوش عاقبت و نیکو سرانجام است.

ليس شيىء أحمد عاقبة و لا ألذّ مغبّة و لا أدفع لسوء أدب و لا أعون على درك مطلب من الصّبر.

نیست چیزی نیکو سرانجام و خوش عاقبت تر و بی ادبی مردم را دفع کننده تر و یاری کننده تر بر رسیدن به مقصود از شکیبایی.

لاَ يَصْبِرُ عَلَى مُرِّ اَلْحَقِّ إِلاَّ مَنْ أَيْقَنَ بِحَلاَوَةِ عَاقِبَتِه

بر تلخی حق، شکیبایی نمی کند مگر کسی که به شیرینی سرانجام اطمینان داشته باشد.

اَلْحَزْمُ وَ اَلْفَضِيلَةُ فِي اَلصَّبْر

دور اندیشی و برتری در شکیبایی است.

مَعَ اَلصَّبْرِ يَقْوَى اَلْحَزْم

با شکیبایی، دور اندیشی استوار می گردد.

اَلصَّبْرُ يُرْغِمُ اَلْأَعْدَاء

شکیبایی، دشمنان را به خاک می اندازد.

اَلصَّبْرُ عَنِ اَلشَّهْوَةِ عِفَّةٌ وَ عَنِ اَلْغَضَبِ نَجْدَةٌ وَ عَنِ اَلْمَعْصِيَةِ وَرَع

شکیبایی در شهوت، پاکدامنی است و در خشم، بلند مرتبگی و در گناه، پارسایی است.

إِنْ تَصْبِرُوا فَفِي اَللَّهِ مِنْ كُلِّ مُصِيبَةٍ خَلَف

اگر شکیبایی کنید، خداوند برای هر مصیبتی جانشینی دارد.

إِنْ صَبَرْتَ أَدْرَكْتَ بِصَبْرِكَ مَنَازِلَ اَلْأَبْرَارِ وَ إِنْ جَزِعْتَ أَوْرَدَكَ جَزَعُكَ عَذَابَ اَلنَّار

اگر شکیبایی کنی، مقام نیکوکاران را با آن دریابی؛ و اگر بیتابی کنی، تو را به عذاب آتش وارد خواهد کرد.

بِالصَّبْرِ تُدْرَكُ اَلرَّغَائِب

با شکیبایی، خوبیها دریافت می شود.