احادیث درباره ظلم از امام عسکری (ع)

قَدِمَ عَلَيْنَا بِسُرَّ مَنْ رَأَى رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ مِصْرَ يُقَالُ لَهُ سَيْفُ بْنُ اَللَّيْثِ يَتَظَلَّمُ إِلَى اَلْمُهْتَدِي فِي ضَيْعَةٍ لَهُ قَدْ غَصَبَهَا إِيَّاهُ شَفِيعٌ اَلْخَادِمُ وَ أَخْرَجَهُ مِنْهَا فَأَشَرْنَا عَلَيْهِ أَنْ يَكْتُبَ إِلَى أَبِي مُحَمَّدٍ ع يَسْأَلُهُ تَسْهِيلَ أَمْرِهَا فَكَتَبَ إِلَيْهِ أَبُو مُحَمَّدٍ ع لاَ بَأْسَ عَلَيْكَ ضَيْعَتُكَ تُرَدُّ عَلَيْكَ فَلاَ تَتَقَدَّمْ إِلَى اَلسُّلْطَانِ وَ اِلْقَ اَلْوَكِيلَ اَلَّذِي فِي يَدِهِ اَلضَّيْعَةُ وَ خَوِّفْهُ بِالسُّلْطَانِ اَلْأَعْظَمِ اَللَّهِ رَبِّ اَلْعَالَمِينَ فَلَقِيَهُ فَقَالَ لَهُ اَلْوَكِيلُ اَلَّذِي فِي…

عمر بن ابی مسلم گوید مردی از اهل مصر که نامش سیف بن لیث بود در سامره نزد ما آمد، تا در باره ملکی که شفیع خادم از او بزور گرفته و او را بیرون کرده بود، نزد مهتدی عباسی دادخواهی کند. ما باو گفتیم بحضرت ابی محمد علیه السلام نامه نویسد و تسهیل کارش را بخواهد، حضرت در جواب او نوشت: باک مدار، ملکت را بتو برمیگردانند، نزد سلطان مرو، بلکه وکیلی را که ملکت دست او است ببین و او را از سلطان اعظم، خداوند رب العالمین بترسان. سیف او را دید، وکیل گفت: چون از مصر خارج شدی، او بمن نوشت که ترا بخواهم و ملکت را بتو برگردانم، سپس بحکم ابن ابی الشوارب قاضی، و شهادت گواهان ملکش را باو برگردانید و محتاج نشد که بمهتدی شکایت کند. ملک باو برگشت و در دست او بود و دیگر از او خبری نشد. راوی گوید: و همین سیف بن لیث گفت…

مِنَ اَلذُّنُوبِ اَلَّتِي لاَ تُغْفَرُ لَيْتَنِي لاَ أُؤَاخَذُ إِلاَّ بِهَذَا ثُمَّ قَالَ ع اَلْإِشْرَاكُ فِي اَلنَّاسِ أَخْفَى مِنْ دَبِيبِ اَلنَّمْلِ عَلَى اَلْمِسْحِ اَلْأَسْوَدِ فِي اَللَّيْلَةِ اَلْمُظْلِمَةِ .

از گناهانی که مورد بخشش قرار نگیرد یکی این است که گناهکار بگوید: کاش جز به خاطر این گناه بازخواست نگردم. سپس امام حسن عسگری علیه السلام فرمود: شرک ورزیدن مردم، نامحسوس تر از حرکت مورچه بر روی گلیمی سیاه در شب تاریک است

فَهذِهِ لِآلِ مُحَمَّدٍ إلی آخِرِ الأئِمَّةِ وَ المَهْدِی وَ أصْحَابِهِ یمَلّکهُم اللَّهُ مَشَارِقَ الأرْضِ وَ مَغَارِبَهَا وَ یظْهِرُ بِهِ الدِّینَ وَ یمِیتُ اللَّهُ بِهِ وَ بِأصْحَابِهِ البِدَعَ وَ البَاطِلَ کمَا أَمَاتَ السُّفَهَاءُ الحَقَّ حَتَّی لَایری أینَ الظُّلْمُ وَ یأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ ینْهُونَ عَنِ المُنْکرِ

این ویژگی برای آل محمد صلی الله علیه و آله تا آخرین امام و حضرت مهدی (عج) و اصحاب ایشان می باشد که خداوند به آنها در مشارق و مغارب زمین قدرت می دهد و دین خود را به وسیله آنها پیش می برد و خداوند به وسیله او و اصحابش بدعتها و باطل را از بین می برد، (از یک سو دین را پیش می برد و از سوی دیگر در درون مسلمین بدعت ها را نابود می کند) همان گونه که سُفَها حق را از بین می برند، تا آنجا که ظلمی دیده نمی شود و امر به معروف و نهی از منکر می کنند.

1. بحارالأنوار، ج 51، ص 47.