یا داودَ، إنّه لَیسَ مِن عَبدٍ یعِینُ مَظلوما أو یمشِی مَعَهُ فی مَظلِمَتِهِ إلّا اثَبِّتُ قَدَمَیهِ یومَ تَزِلُّ الأقدامُ.
خدای تعالی به داوود وحی فرمود که: «ای داوود! هیچ بنده ای نیست که ستمدیده ای را یاری رساند یا در ستمی که بر او رفته، با وی همدردی کند، مگر اینکه گام های او را در آن روزی که گام ها می لغزد، استوار نگه می دارم».