مَا مِنْ عَبْدٍ سَلَكَ وَادِياً فَيَبْسُطُ كَفَّيْهِ فَيَذْكُرُ اَللَّهَ وَ يَدْعُو إِلاَّ مَلَأَ اَللَّهُ ذَلِكَ اَلْوَادِيَ حَسَنَاتٍ فَلْيَعْظُمْ ذَلِكَ اَلْوَادِي أَوِ لْيَصْغُرْ.
امام صادق علیه السلام از پدرانش علیهم السلام و آنان از امام علی علیه السلام روایت نموده اند که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: هیچ بنده ای نباشد که در وادی ای گام بردارد و دست هایش را گشاید و خدا را یاد کند و دعا کند جز آنکه خداوند آن وادی را از حسنات انباشته سازد؛ چه آن وادی بزرگ باشد و چه کوچک