ایاکم وَ فُضولَ المَطعَمِ فَانَّهُ یسِمُ القَلبَ بِالقَسوَةِ وَ یبطِی ءُ بِالجَوارِحِ عَنِ الطّاعَةِ وَ یصِمُّ الهِمَمَ عَن سَماعِ المَوعِظَةِ وَایاکم وَ فُضولَ النَّظَرِ فَإنَّهُ یبدُرُ الهَوی وَ یولِدُ الغَفلَةَ وَایاکم وَاسْتِشعارَالطَّمَعِ فَإنَّهُ یشوبُ القَلبَ شِدَّةَالحِرصِ وَیختِمُ عَلَی القُلوبِ بِطابِعِ حُبّ الدُّنیا وَهُوَ مِفتاحُ کلّ سَیئَةٍ وَ رَأسُ کلّ خَطیئةٍ وَسَبَبُ احباطِ کلّ حَسَنَةٍ.
از پرخوری بپرهیزید، چرا که آدمی را سنگدل می گردانَد و اعضا (و جوارحش) را برای اجرای تکالیف الهی به سستی و تنبلی می کشانَد و گوش جان را از شنیدن موعظه بازمی دارد و کر می کند. از چشم چرانی بپرهیزید، زیرا هرزگی چشم، هوی و هوس را بیشتر می گردانَد و سرعت می بخشد و غفلت می زاید. هشدار، مبادا طمع را در عمق جانتان قرار دهید، زیرا طمع باعث آلودگی قلب به حرص شدید می شود و بر دل ها مُهر حبّ دنیا می زند که محبّت دنیا خود کلید هر زشتی، سرچشمه همه گناهان وموجب از بین رفتن همه حسنات ونیکی هاست.
- بحارالانوار، ج 77، ص 182