أَوْحَی اللَّهُ إِلَی دَاوُدَ: یا دَاوُدُ، إِنَّ الْعَبْدَ لَیأْتِینِی بِالْحَسَنَةِ یوْمَ الْقِیامَةِ فَأُحَکمُهُ بِهَا فِی الْجَنَّةِ قَالَ دَاوُدُ: یا رَبِّ، وَ مَا هَذَا الْعَبْدُ الَّذِی یأْتِیک بِالْحَسَنَةِ یوْمَ الْقِیامَةِ فَتُحَکمُهُ بِهَا فِی الْجَنَّةِ؟ قَالَ: عَبْدٌ مُؤْمِنٌ سَعَی فِی حَاجَةِ أَخِیهِ الْمُسْلِمِ أَحَبَّ قَضَاءَهَا قُضِیتْ أَوْ لَمْ تُقْضَ.
خداوند به داود علیه السلام وحی کرد: ای داود، هر بنده ای که در روز قیامت با عمل نیکی می آید، من به خاطر همین عمل او را به بهشت داخل می کنم. داود عرض کرد: خداوندا، آن عمل چیست که بوسیله آن بنده ات را داخل بهشت می کنی؟ خداوند فرمود: بنده مؤمنی در رفع حاجت برادر مسلمانش تلاش می کند، من همان تلاش او را دوست دارم. خواه به نتیجه برسد یا نرسد.