مَنْ دَخَلَ اَلسُّوقَ فَاشْتَرَى تُحْفَةً فَحَمَلَهَا إِلَى عِيَالِهِ كَانَ كَحَامِلِ صَدَقَةٍ إِلَى قَوْمٍ مَحَاوِيجَ وَ لْيَبْدَأْ بِالْإِنَاثِ قَبْلَ اَلذُّكُورِ فَإِنَّهُ مَنْ فَرَّحَ أُنْثَى فَكَأَنَّمَا عتق أَعْتَقَ رَقَبَةً مِنْ وُلْدِ إِسْمَاعِيلَ وَ مَنْ أَقَرَّ بِعَيْنِ اِبْنٍ فَكَأَنَّمَا بَكَى مِنْ خَشْيَةِ اَللَّهِ وَ مَنْ بَكَى مِنْ خَشْيَةِ اَللَّهِ أَدْخَلَهُ جَنَّاتِ اَلنَّعِيمِ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که به بازار در آید و هدیه ای بخرد و برای خانواده اش ببرد همچون کسی باشد که صدقه ای برای نیازمندان برده است و باید نخست به دختران هدیه دهد؛ چرا که به راستی، هر که دختری را شادمان کند گویا یک نفر از نسل حضرت اسماعیل علیه السلام را از بردگی رهانده است، و هر که پسری را شادمان نماید گویا از ترس خدا گریسته است و هر که از ترس خدا بگرید خداوند او را به بهشت پر نعمت درآورد.