أَتَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اَللَّهِ ص بِابْنَيْهَا اَلْحَسَنِ وَ اَلْحُسَيْنِ ع إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص فِي شَكْوَاهُ اَلَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ هَذَانِ اِبْنَاكَ فَوَرِّثْهُمَا شَيْئاً قَالَ أَمَّا اَلْحَسَنُ فَإِنَّ لَهُ هَيْبَتِي وَ سُؤْدُدِي وَ أَمَّا اَلْحُسَيْنُ فَإِنَّ لَهُ جُرْأَتِي وَ جُودِي .
دختر ابی رافع گوید: در مرض موت پیغمبر(ص)فاطمه دختر رسول خدا حسن و حسین را بخدمت پدر آورده و عرض کرد یا رسول الله اینان دو فرزند دلبند شما هستند چیزی بارث باین دو مرحمت فرما. فرمود: هیبت و بزرگواری خود را بحسن و جرات و بخشش خود را بحسین واگذار نمودم. روایت 123 و 124 نیز بهمین مضمون است با این تفاوت که در روایت 124 بجای بزرگواری حلم و بجای جرات مهربانی گفته شده است.