عَن نافِعِ عَن ابنِ عُمَرَ قالَ قالَ رَسولُ اللّهِ صلی الله علیه و آله: رَحِمَ اللّهُ عَبداً تَکلَّمَ فَغَنِمَ او سَکتَ فَسَلِمَ انَّ اللّسانَ املَک شَی ءٍ لِلإنسانِ الا وَ انَّ کلامَ العَبدِ کلَّهُ عَلَیهِ الّا ذِکرُ اللّهِ تَعالی او امرٌ بِمَعروفٍ او نَهی عَن مُنکرٍ او اصلاحٌ بَینَ المؤمِنینَ. فَقال لَهُ مُعاذُ بنُ جَبَلٍ یا رَسولَ اللّهِ، أنُؤاخَذُ بِما نَتَکلَّمُ؟ فَقالَ: وَ هَل یکبُّ النّاسَ عَلی مَناخِرِهِم فی النّارِ الّا حَصائِدُ السِنَتِهِم، فَمَن ارادَ السَّلامَةَ، فَلیحفَظ ما جَری بِهِ لِسانُهُ.
نافع از ابن عمر روایت می کند که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: خدا بیامرزد بنده ای را که از گفتارش سود ببرد و یا سکوت کند تا سالم بماند. زبان بیش از هر چیز دیگری بر انسان حاکمیت دارد. آگاه باشید تمام سخنانی که از انسان صادر می شود به ضررش است، مگر یاد و ذکر خدا، امر به معروف، نهی از منکر و اصلاح بین مؤمنان. (یکی از اصحاب به نام) معاذ بن جبل گفت: ای رسول خدا، سخن گفتن هم چیزی است که انسان برای آن مجازات شود؟ فرمود: آیا چیزی جز درویده (محصول) های زبان، انسان را با صورت به جهنّم می افکنَد؟ پس هر که می خواهد سالم بماند (و در امان باشد)، باید مراقب زبان و گفته هایش باشد.
- بحارالانوار، ج 77، ص 178