مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يَقْرَأُ كِتَابَهُ لاَ يَدَعُ قِرَاءَةَ سُورَةِ إِنّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَأَيُّ عَبْدٍ قَرَأَهَا مُحْتَسِباً صَابِراً فِي فَرِيضَةٍ أَوْ نَافِلَةٍ أَسْكَنَهُ اَللَّهُ تَعَالَى مَسَاكِنَ اَلْأَبْرَارِ وَ أَعْطَاهُ ثَلاَثَ جِنَانٍ مَعَ جَنَّتِهِ كَرَامَةً مِنَ اَللَّهِ وَ زَوَّجَهُ مِائَتَيْ حَوْرَاءَ وَ أَرْبَعَةَ آلاَفِ ثَيِّبٍ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ.
هر که به خدا ایمان دارد و کتابش را تلاوت می کند سوره «انا ارسلنا نوحا الی قومه»(سوره نوح)را رها نمی کند و هر بنده ای که آن را حسابگرانه(خالصانه)و با شکیبایی در نماز واجب و مستحب خویش تلاوت کند خدای فرازمند او را در منزلگاه نیکان جای دهد و علاوه بر بهشتی که در آن جای دارد او را سه بستان دیگر برای بزرگداشت او ارزانی فرماید و دویست حوری باکره و چهار هزار حوری شوهر دیده را به همسری او درآورد-اگر خدا خواهد-