احادیث درباره ریشه و تبار

إِذَا كَرُمَ أُكْرِمَ أَصْلُ اَلرَّجُلِ كَرُمَ مَغِيبُهُ وَ مَحْضَرُه

هر گاه ریشه مرد گرامی باشد، غیبت و حضور او گرامی شود.

جَمِيلُ اَلْمَقْصَدِ يَدُلُّ عَلَى طَهَارَةِ اَلْمَوْلِد

هدف زیبا، بر پاکیزگی ولادت راهنمایی کند.

فَخْرُ اَلْمَرْءِ بِفَضْلِهِ لاَ بِأَصْلِهِ بِأَهْلِه

نازیدن مرد به فضل است نه به ریشه.

لَيْسَتِ اَلْأَنْسَابُ بِالْآبَاءِ وَ اَلْأُمَّهَاتِ لَكِنَّهَا بِالْفَضَائِلِ اَلْمَحْمُودَات

تبار به پدران و مادران نیست بلکه به فزونیهای ستایش شده است.

مَنْ أَخَّرَهُ عَدَمُ أَدَبِهِ لَمْ يُقَدِّمْهُ كَثَافَةُ حَسَبِه

هر که را پس انداخته بی ادبی، پیش نیندازد سنگینی حسب.

مَنْ أَبْطَأَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ يُسْرِعْ بِهِ نَسَبُه

هر که کردارش او را کند کرده، تبارش او را شتاب ندهد.

مَنْ وَضَعَهُ دَنَاءَةُ أَدَبِهِ لَمْ يَرْفَعْهُ شَرَفُ حَسَبِه

هر که را زشتی ادبش خوار کرده، ارجمندی حسبش بلند مرتبه نگرداند.

مَنْ خَبُثَ عُنْصُرُهُ سَاءَ مَحْضَرُه

هر که گوهرش خبیث باشد، حضورش بد است.

مَنْ كَرُمَ مَحْتَدُهُ حَسُنَ مَشْهَدُه

هر که ریشه اش گرامی است، حضورش نیکوست.

مَنْزَعُ مَفْزَعُ اَلْكَرِيمِ أَبَدا إِلَى شِيَمِ آبَائِه

شیفتگی بزرگواران همیشه به طرف خلق و خوی پدرانشان است.

لاَ يَنْفَعُ اَلْحُسْنُ بِغَيْرِ نَجَابَةٍ نَجَاحَة

زیبایی بدون اصالت، سودی نمی دهد.

لاَ جَمَالَ كَالْحَسَب

هیچ زیبایی همانند حسب نیکو نیست.