كُنْتُ مَعَ أَبِي وَ أَنَا غُلاَمٌ فَتَعَشَّيْنَا عِنْدَ اَلرِّضَا ع لَيْلَةَ خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ ذِي اَلْقَعْدَةِ فَقَالَ لَيْلَةُ خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ ذِي اَلْقَعْدَةِ وُلِدَ فِيهَا إِبْرَاهِيمُ وَ وُلِدَ فِيهَا عِيسَى اِبْنُ مَرْيَمَ ع وَ فِيهَا دُحِيَتِ اَلْأَرْضُ مِنْ تَحْتِ اَلْكَعْبَةِ وَ أَيْضاً خَصْلَةٌ لَمْ يَذْكُرْهَا أَحَدٌ فَمَنْ صَامَ ذَلِكَ اَلْيَوْمَ كَانَ كَمَنْ صَامَ سِتِّينَ شَهْراً .
پاداش آن کس که روز بیست و پنجم ذی القعده را روزه بدارد 1-. . . حسن بن علی وشا گوید: در شب بیست و پنجم ذی القعده همراه پدرم نزد امام رضا علیه السلام شام خوردیم. امام علیه السلام فرمود: در شب بیست و پنجم ذی القعده حضرت ابراهیم و عیسی بن مریم علیهم السلام به دنیا آمده اند و در این شب زمین از زیر خانه کعبه گسترانیده شده است. ویژگی دیگری که کسی آن را نگفته این است که هر که این روز را روزه بدارد همانند کسی است که شصت ماه روزه گرفته است