کُن فِی الدُّنیا کأنَّک غَریبٌ وَ عابِرُ سَبیلٍ وَاعدُد نَفسَک فِی المَوتی وَ اِذا اَصبَحتَ لَا تُحَدّث نَفسَک بِالمَساءِ وَ اِذا اَمسَیتَ فَلا تُحَدّث نَفسَک بِالصَّباحِ.
در دنیا مانند غریبان و رهگذران زندگی کن (و دنیا را منزلگاه موقّت بدان) و خودت را در شمار مردگان بشمار، صبح که می شود به زنده بودن تا غروب امید مبند و شب نیز به زنده بودن تا صبح.