عن معاویة بن حیدة: قال رسول الله صلی الله علیه و آله: مَنْ ماتَ وَ فی قَلْبِهِ بُغْضُ عَلِی بْنِ أبی طالِبٍ فَلْیمُتْ یهودیاً أو نَصرانِیاً.
از معاویه بن حیده روایت است که رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: هر که بدرود حیات گوید و در دلش دشمنی علی بن ابی طالب باشد پس بایست یهودی یا نصرانی از دنیا رخت بربندد.
- الفردوس، 508: 3/ 5579 و 321: 5/ 8316. از جابر و او از رسول اکرم صلی الله علیه و آله روایت کرده که حضرت فرمود: «ای علی! چنانکه امتم با تو دشمنی ورزید، خداوند آنان را با نوک بینی شان در آتش می اندازد.» تنزیه الشریعه: 360. اللآلی المصنوعة، 1/ 190. و در کتاب الفردوس، 330: 5/ 8339 و زهر الفردوس، 312: 4 به صورت مسند از بهز بن حکیم از رسول خدا صلی الله علیه وآله روایت کرده که فرمود: «ای علی! باکی ندارم هر کس با دشمنی تو دنیا را ترک گوید، یهودی بمیرد یا نصرانی.» این حدیث را ابن مغازلی در المناقب ( (50/ 74) از معاویة بن حیده نقل کرده است. و از ابن هارون نقل شده که گفت: با ابن عمر در جایی نشسته بودیم که نافع بن ارزق به ما نزدیک شد و بالای سر ابن عمر ایستاد و سوگند یاد کرد و گفت: به خدا سوگند که بغض علی را در دل نهفته دارم. روای گوید: ابن عمر سربلند کرد و گفت: خدایت دشمن بدارد، بغض شخصیتی را در دل می گیری که یکی از سوابقش ازدنیا و هر چه در آن است برتر و بهتر است. المصنف، ابن ابی شیبة، 160: 6؛ شواهد التنزیل، 20: 1/ 12.