مَا نَاصَحَ اَللَّهَ عَبْدٌ مُسْلِمٌ فِي نَفْسِهِ فَأَعْطَى اَلْحَقَّ مِنْهَا وَ أَخَذَ اَلْحَقَّ لَهَا إِلاَّ أُعْطِيَ خَصْلَتَيْنِ رِزْقاً مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ يَقْنَعُ بِهِ وَ رِضًى عَنِ اَللَّهِ يُنْجِيهِ.
معاویه بن وهب گوید: شنیدم امام صادق(ع)میفرمود: هیچ بنده مسلمانی خیر خواهی خدای را در باره خویش نپذیرفت: که حق دیگران را بدهد و حق خویشتن را بستاند مگر اینکه دو چیز به پاداش دریافت کرد یکی نصیبی از جانب خدا که بهمان قناعت کند و دیگر خوشنودی الهی که باعث نجاتش گردد.