غَریبَتانِ فَاحْتَمِلُوهُما: کلِمَةُ حِکمَةٍ مِنْ سَفیهٍ فَاقْبَلوها، وَ کلِمَةُ سَفَهٍ مِنَ حَکیمٍ فَاغْفِروها
دو چیز استثنایی است، اوّل اینکه اگر کلامی حکمت آمیز از انسان نادان صادر شد، آن را بپذیرید، دوم اینکه هر گاه شخص حکیمی کلام اشتباهی گفت، قبول نکنید و از سخن او پیروی نکنید.
- تحف العقول، حکمت 185؛ خصال صدوق، باب الاثنین، ص 34، ح 3.