احادیث درباره حقیقت زهد

لاَ يَنْفَعُ زُهْدُ مَنْ لَمْ يَتَخَلَّ عَنِ اَلطَّمَعِ وَ يَتَحَلَّ بِالْوَرَع

سود نمی بخشد بی رغبتی کسی که خود را از آزمندی تهی نکرده و به پارسایی نیاراسته است.

اَلزُّهْدُ قَصْرُ اَلْأَمَل

زهد، کوتاه کردن آرزو است.

اَلزُّهْدُ أَنْ لاَ تَطْلُبَ اَلْمَفْقُودَ حَتَّى يُعْدَمَ اَلْمَوْجُود

بی رغبتی در دنیا آن است که طلب نکنی آنچه را که نداری مگر آنگاه که آنچه را داری نداشته باشی .

اَلزُّهْدُ تَقْصِيرُ اَلْآمَالِ وَ إِخْلاَصُ اَلْأَعْمَال

بی رغبتی در دنیا زهد کوتاه کردن آرزوها و بی آلایش کردن عملها است.

اَلزُّهْدُ أَقَلُّ مَا يُوجَدُ وَ أَجَلُّ مَا يُعْهَدُ وَ يَمْدَحُهُ اَلْكُلُّ وَ يَتْرُكُهُ اَلْجُلُّ الجهل

بی رغبتی در دنیا کمترین چیزی است که یافت می شود و بزرگترین چیزی که خواسته می شود، همه آن را ستایش می کنند و بیشتر مردم نابخردی آن را ترک می نمایند.

أَوَّلُ اَلزُّهْدِ اَلتَّزَهُّد

ابتدای بی رغبتی به دنیا، خود را به بی رغبتی واداشتن است.

أَفْضَلُ اَلزُّهْدِ إِخْفَاءُ اَلزُّهْد

برترین زهدها، پنهان کردن آن است.

أَصْلُ اَلزُّهْدِ حُسْنُ اَلرَّغْبَةِ فِيمَا عِنْدَ اَللَّه

ریشۀ بی رغبتی در دنیا، میل و رغبت نیکوست به آنچه در پیشگاه خداست.

أَصْلُ اَلزُّهْدِ اَلْيَقِينُ وَ ثَمَرَتُهُ اَلسَّعَادَة

ریشۀ بی رغبتی در دنیا یقین است و ثمرۀ آن نیکبختی است.

إِنَّ اَلزَّاهِدِينَ فِي اَلدُّنْيَا لَتَبْكِي قُلُوبُهُمْ وَ إِنْ ضَحِكُوا وَ يَشْتَدُّ حُزْنُهُمْ وَ إِنْ فَرِحُوا وَ يَكْثُرُ مَقْتُهُمْ أَنْفُسَهُمْ وَ إِنِ اُغْتُبِطُوا بِمَا أُوتُوا

بی رغبتان در دنیا در دل می گریند گرچه به ظاهر بخندند، و اندوه آنها بسیار است گرچه به ظاهر شادی کنند، دشمنی آنها با نفسشان بسیار است گرچه مردم به آنچه آنها دارند رشگ برند.

إنّ الزّهادة قصر الأمل و الشّكر على النعم و الورع عن المحارم فإن عزب غرب ذلك عنكم فلا يغلب الحرام صبركم و لا تنسوا عند النّعم شكركم فقد أعذر اللّه سبحانه إليكم بحجح مسفرة ظاهرة و كتب بارزة العذر واضحة.

همانا بی رغبتی در دنیا، کوتاهی آرزو، و سپاسگزاری بر نعمتها، و پارسایی از حرامها است.اگر اینها از شما ترک شد پس مراقب باشید که حرام بر شکیبایی شما چیره نشود؛ و هنگام نعمتها، سپاسگزاری را فراموش نکنید.به تحقیق خداوند بهانۀ شما را با حجّتهای روشن و آشکار و کتابهای آشکار کننده و روشن زایل کرده است.

إذا هرب الزّاهدين من النّاس فاطلبه.

هر گاه زاهد از مردم بگریزد، پس جویای او باش.