عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اَللّٰهَ وَ مَلاٰئِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى اَلنَّبِيِّ : اَلْآيَةَ قَالَ أَثْنُوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا لَهُ قُلْتُ فَكَيْفَ عَلِمَ اَلرَّسُولُ أَنَّهَا كَذَلِكَ قَالَ كُشِفَ لَهُ اَلْغِطَاءُ قُلْتُ فَبِأَيِّ شَيْءٍ عَلِمَ اَلْمُؤْمِنُ أَنَّهُ مُؤْمِنٌ قَالَ بِالتَّسْلِيمِ لِلَّهِ وَ اَلرِّضَا فِيمَا وَرَدَ عَلَيْهِ مِنْ وَرَاءِ سَخَطٍ .
امام صادق علیه السّلام در مورد قول خداوند عز و جل إِنَّ اَللّٰهَ وَ مَلاٰئِکَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی اَلنَّبِیِّ : ... فرمود:یعنی ستایش نمایند پیامبر را و درود بر او فرستند، پرسیدم:چگونه رسول بداند که ملائکه بر او درود می فرستند؟فرمود:پرده ها برای او کنار می رود، پرسیدم:به چه چیز مؤمن می فهمد که مؤمن است؟ فرمود:به وسیلۀ تسلیمش در برابر قضای خداوند و خشنودی او به آنچه بر او می رسد، بدون غضب و ناراحتی.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَيُّمَا عَبْدٍ أَقْبَلَ قِبَلَ مَا يُحِبُّ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَقْبَلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ قِبَلَ كُلِّ مَا يُحِبُّ وَ مَنِ اِعْتَصَمَ بِاللَّهِ وَ بِتَقْوَاهُ عَصَمَهُ اَللَّهُ وَ مَنْ أَقْبَلَ قَبِلَهُ وَ عَصَمَهُ لَمْ يُبَالِ لَوْ سَقَطَتِ اَلسَّمَاءُ عَلَى اَلْأَرْضِ أَوْ كَانَتْ نَازِلَةٌ نَزَلَتْ عَلَى أَهْلِ اَلْأَرْضِ فَشَمِلَتْهُمْ بَلِيَّةٌ وَ كَانَ فِي حِرْزِ اَللَّهِ بِالتَّقْوَى مِنْ كُلِّ بَلِيَّةٍ أَ لَيْسَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَقُولُ إِنَّ اَلْمُتَّقِينَ فِي مَقٰامٍ أَمِينٍ : .
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر بنده ای به آنچه خداوند عزّ و جل دوست دارد روی آورد، خداوند به آنچه او دوست دارد متوجه شود، و هر کس به خدا و تقوای خدا پناهنده شود خداوند او را حفظ کند، و هر که خدا به او رو کند و او را حفظ کند، باکی ندارد که آسمان به زمین افتد، یا بلایی فرود آید که همۀ مردم زمین را فرو گیرد، او به وسیله تقوا در پناه خدا از هر بلایی محفوظ خواهد بود، آیا این طور نیست که خداوند می فرماید: افراد با تقوا در مقام امن هستند .
عَنْ أَبِي اَلْحَسَنِ اَلْأَوَّلِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ سَأَلَهُ عَلِيُّ بْنُ سُوَيْدٍ اَلسَّائِيُّ عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اَللّٰهِ فَهُوَ حَسْبُهُ : فَقَالَ اَلتَّوَكُّلُ عَلَى اَللَّهِ دَرَجَاتٌ مِنْهَا أَنْ تَتَوَكَّلَ عَلَيْهِ فِي أُمُورِكَ كُلِّهَا فَمَا فَعَلَ بِكَ كُنْتَ عَنْهُ رَاضِيا تَعْلَمُ أَنَّهُ لاَ يَأْلُوكَ إِلاَّ خَيْرا وَ فَضْلا وَ تَعْلَمُ أَنَّ اَلْحُكْمَ فِي ذَلِكَ إِلَيْهِ وَ وَثِقْتَ بِهِ فِيهَا وَ فِي غَيْرِهَا .
امام کاظم علیه السّلام در مورد قول خداوند که: هر کس بر خدا توکل کند پس او را بس است فرمود:توکل بر خدا دارای درجاتی است، یکی اینکه:در همۀ کارهایت بر او توکل کنی، و هر چه با تو انجام دهد به آن راضی باشی، و بدانی که غیر از خیر و سعادت تو را نخواهد، و بدانی که:اختیار در این امور با اوست، و تو اطمینان به او داشته باشی چه در این کارها و چه در غیر اینها.
وَ قَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَنِ اِنْقَطَعَ إِلَى اَللَّهِ كَفَاهُ اَللَّهُ مَئُونَتَهُ وَ رَزَقَهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ وَ مَنِ اِنْقَطَعَ إِلَى اَلدُّنْيَا وَكَلَهُ إِلَيْهَا.
پیغمبر صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:هر کس اعتماد و اتکایش را از غیر خدا ببرد خداوند بی نیازش کند و رزق و روزیش را بدون حساب و کتاب؛ و از جایی که فکرش نمی رسید به او بدهد، و هر کس به دنیا متکی شود، خداوند او را به همان دنیا وامی گذارد.
وَ قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَكُونَ أَقْوَى اَلنَّاسِ فَلْيَتَوَكَّلْ عَلَى اَللَّهِ وَ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَكُونَ أَكْرَمَ اَلنَّاسِ فَلْيَتَّقِ اَللَّهَ وَ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَكُونَ أَغْنَى اَلنَّاسِ فَلْيَكُنْ بِمَا فِي يَدِ اَللَّهِ أَوْثَقَ مِنْهُ فِي يَدَيْهِ.
و پیغمبر صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:هر کس دوست می دارد که توانمندترین مردم باشد، باید توکّل بر خدا کند، و هر کس که دوست می دارد و بخواهد که گرامی ترین و محترمترین مردم باشد باید پرهیزگار باشد، و هر کس که دوست دارد که بی نیازترین مردم باشد، باید اطمینانش به آنچه که در دست قدرت خداست بیشتر باشد تا از آنچه که در دستان خودش است.
وَ قَالَ : لَوْ أَنَّ رَجُلا تَوَكَّلَ عَلَى اَللَّهِ بِصِدْقِ اَلنِّيَّةِ لاَحْتَاجَتْ إِلَيْهِ اَلْأُمَرَاءُ فَمَنْ دُونَهُمْ فَكَيْفَ يَحْتَاجُ هُوَ وَ مَوْلاَهُ اَلْغِنِيُّ اَلْحَمِيدُ.
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:اگر مردی بر خدا توکّل کند و در نیّتش صادق باشد، بطور قطع فرمانروایان و غیر آنها محتاج به او می شوند، چگونه او محتاج شود در حالتی که مولای او بی نیاز و ستوده است؟
