عَبَدَ اَللَّهَ حِبْرٌ مِنْ أَحْبَارِ بَنِي إِسْرَائِيلَ حَتَّى صَارَ مِثْلَ اَلْخِلاَلِ فَأَوْحَى اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى نَبِيِّ زَمَانِهِ قُلْ لَهُ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي وَ جَبَرُوتِي لَوْ أَنَّكَ عَبَدْتَنِي حَتَّى تَذُوبَ كَمَا تَذُوبُ اَلْأَلْيَةُ فِي اَلْقِدْرِ مَا قَبِلْتُ مِنْكَ حَتَّى تَأْتِيَنِي مِنَ اَلْبَابِ اَلَّذِي أَمَرْتُكَ.
یکی از عالمان بنی اسراییل خدا را به قدری عبادت نمود که مانند چوبی باریک شد. خدای گرامی و بزرگ بر پیامبر زمانش وحی نمود که به او بگو: به عزت و بزرگی و شکوه خویش سوگند که بی گمان اگر مرا به قدری عبادت کنی که همچون پیه ای در دیگ جوشان آب شوی از تو نخواهم پذیرفت جز آنکه از راهی که تو را فرمان داده ام به سوی من بیایی.