قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع إِنَّ لِعَبْدِ اَلرَّحْمَنِ بْنِ سَيَابَةَ دَيْناً عَلَى رَجُلٍ قَدْ مَاتَ كَلَّمْنَاهُ أَنْ يُحَلِّلَهُ فَأَبَى فَقَالَ وَيْحَهُ أَ مَا يَعْلَمُ أَنَّ لَهُ بِكُلِّ دِرْهَمٍ عَشْراً إِذَا حَلَّلَهُ وَ إِنْ لَمْ يُحَلِّلْهُ إِنَّمَا هُوَ دِرْهَمٌ بَدَلَ دِرْهَمٍ .
ابراهیم بن عبد الحمید گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: بدهکار عبد الرحمن بن سیابه درگذشت. ما با او صحبت کردیم که بدهی آن بدهکار را ببخشد و او نپذیرفت. امام علیه السلام فرمود: وای بر او آیا نمی داند که اگر بدهی او را ببخشد در روز رستاخیز به ازای هر درهمی ده درهم از آن اوست و چون نبخشد تنها یک درهم طلب خواهد داشت؟