احادیث درباره بخشش و بزرگی

اَلْجُودُ مِنْ كَرَمِ اَلطَّبِيعَة

بخشش از نیکو سرشتی است.

اَلسَّخَاءُ عُنْوَانُ اَلْمُرُوَّةِ وَ اَلنُّبْل

سخاوت، نشانۀ جوانمردی و زیرکی است.

اَلْكَرِيمُ إِذَا أَيْسَرَ أَسْعَفَ وَ إِذَا أَعْسَرَ خَفَّف

بزرگوار، هرگاه در فراخی باشد، نیاز دیگران را برآورد و در تنگدستی، بار زندگی را سبک گرداند.

اَلْكَرَمُ بَذْلُ اَلْجُودِ وَ إِنْجَازُ اَلْمَوْعُود

زرگواری، بخشندگی و برآوردن وعده هاست.

إنّما سراة النّاس اولوا الأحلام الرّغيبة و الهمم الشّريفة و ذووا النّبل.

نیستند سخاوتمندان مگر عمیق اندیشان و بلند همّتان و هوشمندان.

بِكَثْرَةِ اَلْإِفْضَالِ يُعْرَفُ اَلْكَرِيم

به بخشندگی بسیار، بزرگواران شناخته می شوند.

سُنَّةُ اَلْكِرَامِ تَرَادُفُ اَلْإِنْعَام

روش بزرگواران، بخشش پی در پی است.

سُنَّةُ اَلْكِرَامِ اَلْجُود

روش بزرگواران، بخشش است.

عَادَةُ اَلْكِرَامِ اَلْجُود

بخشش، عادت بزرگواران است.

كَثْرَةُ اَلْبَذْلِ آيَةُ اَلنُّبْل

بخشش بسیار، نشانۀ هوشمندی است.

لَذَّةُ اَلْكِرَامِ فِي اَلْإِطْعَامِ وَ لَذَّةُ اَللِّئَامِ فِي اَلطَّعَام

لذّت بزرگواران در اطعام دیگران است و لذّت فرومایگان در خوردن است.

مَنْ كَرُمَتْ نَفْسُهُ اِسْتَهَانَ بِالْبَذْلِ وَ اَلْإِسْعَاف

هر که نفسش گرامی باشد، بخشش و برآوردن نیاز دیگران را آسان شمارد.