أَوْحَی اللَّهُ إِلَی دَاوُدَ: یا دَاوُدُ، إِنَّ عَبْدِی الْمُؤْمِنَ إِذَا أَذْنَبَ ذَنْباً ثُمَّ تَابَ مِنْ ذَلِک الذَّنْبِ وَ اسْتَحْیی مِنِّی عِنْدَ ذِکرِهِ غَفَرْتُ لَهُ وَ أَنْسَیتُهُ الْحَفَظَةَ وَ أَبْدَلْتُهُ حَسَنَةً، وَ لَا أُبَالِی وَ أَنَا أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ.
خداوند به داود علیه السلام وحی کرد: ای داود، اگر بنده ای گناهی را مرتکب شد و بعد هم توبه کرد و خجالت کشید از این که آن گناه را ذکر کند من او را می بخشم و به حافظان عمل دستور می دهم که از یاد آن شخص ببرند و آن را مبدل به حسنه می کنم. چون من ارحم الراحمین هستم.