احادیث درباره آثار ستم

البغى يزيل يزل النّعم.

ستم، نعمت را زایل می کند.

اَلظُّلْمُ تَبِعَاتٌ مُوبِقَات

ستم دارای سرانجامی بد و همیشگی است.

اَلظُّلْمُ يُرْدِي صَاحِبَه

ستم، صاحب خود را پست می کند.

اَلْمُتَعَدِّي كَثِيرُ اَلْأَضْدَادِ وَ اَلْأَعْدَاء

تجاوزگر، مخالفان و دشمنانش بسیاراند.

إِيَّاكَ وَ اَلظُّلْمَ فَمَنْ ظَلَمَ كَرُهَتْ أَيَّامُه

از ستم بپرهیز، هر که ستم کند روزگارش ناخوش شود.

مَنْ رَكِبَ مَحَجَّةَ اَلظُّلْمِ كَرَهَتْ أَيَّامُه

هر که بر راه ستمگری رود، روزگارش ناخوش داشته شود.

إِذَا ظَهَرَتِ اَلْجِنَايَاتُ اِرْتَفَعَتِ اَلْبَرَكَات

هر گاه ستمها آشکار شود، برکتها برداشته شود.

فِي اَلْجَوْرِ اَلطُّغْيَان

ستم، شورش در خود دارد.

مَنْ ظَلَمَ أَفْسَدَ أَمْرَه

هر که ستم کند، کار خود را تباه ساخته است.

مَنْ جَارَ قَصَمَ عُمْرَه

هر که ستم کند، جام عمر خود را بشکند.

من ظلم قصم عمره.

هر که ستم کند، جام عمرش شکسته شود.

من جارت أقضيته قضيته زالت قدرته.

هر که در قضاوت ستم کند، توانایی اش زایل شود.