قال الإمام عليّ عليه السلام:
أَنَّهُ دَخَلَ عَلَيْهِ مُجَاهِدٌ مَوْلَى عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ اَلْعَبَّاسِ فَقَالَ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ مَا تَقُولُ فِي كَلاَمِ أَهْلِ اَلْقَدَرِ وَ مَعَهُ جَمَاعَةٌ مِنَ اَلنَّاسِ فَقَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع مَعَكَ أَحَدٌ مِنْهُمْ أَوْ فِي اَلْبَيْتِ أَحَدٌ مِنْهُمْ قَالَ مَا تَصْنَعُ بِهِمْ يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ قَالَ أستتبهم أَسْتَتِيبُهُمْ فَإِنْ تَابُوا وَ إِلاَّ ضَرَبْتُ أَعْنَاقَهُمْ .
مجاهد دوست عبد الله بن عباس به همراه گروهی از مردم نزد امیر مومنان علیه السلام رفته و پرسید: در باره سخن قدری ها چه عقیده ای داری؟ امیر مومنان علیه السلام فرمود: آیا از قدری ها کسی همراه تو هست-یا یکی از آنها در این خانه هست؟ -راوی عرض کرد: ای امیر مومنان با آنان می خواهی چه کنی؟ فرمود: آنان را توبه می دهم؛ پس اگر توبه کردند آنان را واگذارده و رها می کنم و گر نه گردنشان را می زنم.