قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
مَنْ أَنْكَرَ مِنْكُمْ قَسْوَةَ قَلْبِهِ فَلْيَدْنُ يَتِيماً فَيُلاَطِفُهُ وَ لْيَمْسَحْ رَأْسَهُ يَلِينُ قَلْبُهُ بِإِذْنِ اَللَّهِ إِنَّ لِلْيَتِيمِ حَقّاً وَ قَالَ فِي حَدِيثٍ آخَرَ يُقْعِدُهُ فِي خِوَانِهِ وَ يَمْسَحُ رَأْسَهُ يَلِينُ قَلْبُهُ فَإِنَّهُ إِذَا فَعَلَ ذَلِكَ لاَنَ قَلْبُهُ بِإِذْنِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.
امام باقر علیه السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که از سنگدلی خویش ناراحت باشد نزد یتیمی رود و به او مهربانی کند و دست نوازش بر سرش کشد تا دلش به اذن خدا نرم شود؛ همانا یتیم را بر گردن دیگران حقی است. و در حدیثی دیگر فرمود: یتیم را بر سر سفره خویش نشاند و دست نوازش بر سرش کشد تا دلش نرم شود؛ زیرا به راستی، هر که چنین کند دلش به اذن خدای گرامی و بزرگ نرم گردد.