قال الإمام الصادق عليه السلام:
إِنَّ اَللَّهَ لاَ يَقْدِرُ أَحَدٌ قَدْرَهُ فَكَمَا لاَ يَقْدِرُ أَحَدٌ قَدْرَهُ كَذَلِكَ لاَ يَقْدِرُ أَحَدٌ قَدْرَ نَبِيِّهِ ص فَكَذَلِكَ لاَ يَقْدِرُ أَحَدٌ قَدْرَ اَلْمُؤْمِنِ إِنَّهُ لَيَلْقَى أَخَاهُ فَيُصَافِحُهُ فَيَنْظُرُ اَللَّهُ إِلَيْهِمَا وَ اَلذُّنُوبُ تَحَاتُّ عَنْ وُجُوهِهِمَا حَتَّى يَتَفَرَّقَا كَمَا تَحُطُّ اَلرِّيحُ اَلشَّدِيدَةُ اَلْوَرَقَ عَنِ اَلشَّجَرِ.
به راستی، کسی قدر خداوند را نمی داند و همان طور که کسی قدر او را نمی داند قدر پیامبرش صلی الله علیه و آله را نیز نمی داند و همان طور که کسی قدر پیامبرش صلی الله علیه و آله را نمی داند قدر مومن را نیز نمی داند. به راستی، چون مومن برادرش را دیدار کند و با او دست دهد خداوند به آن دو بنگرد و گناهان از رخسارشان فرو ریزد تا آنگاه که از یک دیگر جدا شوند همان طور که باد شدید برگ را از درخت فرو ریزاند.