حدیث امام صادق (ع) درباره گریه بر مصایب ائمه

قال الإمام الصادق عليه السلام:

تَجْلِسُونَ وَ تَتَحَدَّثُونَ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ نَعَمْ قَالَ إِنَّ تِلْكَ اَلْمَجَالِسَ أُحِبُّهَا فَأَحِبُّوا أَمْرَنَا إِنَّهُ مَنْ ذَكَرَنَا وَ ذُكِرْنَا عِنْدَهُ فَخَرَجَ مِنْ عَيْنِهِ مِثْلُ جَنَاحِ اَلذُّبَابَةِ غَفَرَ اَللَّهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ كَانَتْ أَكْثَرَ مِنْ زَبَدِ اَلْبَحْرِ .

بکر بن محمد ازدی گوید: امام صادق علیه السلام از من پرسید: آیا گرد هم می نشینید و از ما سخن می گویید؟ عرض کردم: فدایت شوم آری. فرمود: به راستی، من این مجالس را دوست دارم. امر ما را زنده کنید. همانا هر که ما را یاد کند یا از ما نزد او یاد شود و به اندازه بال مگسی اشک از دیده اش خارج شود خداوند گناهان او را ببخشاید اگر چه فزون تر از کف دریا باشد.