حدیث امام صادق (ع) درباره مومن کشته شده در غربت

قال الإمام الصادق عليه السلام:

مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَمُوتُ فِي غُرْبَةٍ مِنَ اَلْأَرْضِ تَغِيبُ فِيهَا بَوَاكِيهِ إِلاَّ بَكَتْهُ بِقَاعُ اَلْأَرَضِينَ اَلَّذِي كَانَ يَتَعَبَّدُ اَللَّهَ فِيهَا وَ بَكَتْهُ أَبْوَابُهُ وَ بَكَتْهُ أَبْوَابُ اَلسَّمَاءِ اَلَّتِي كَانَ يَصْعَدُ فِيهَا عَمَلُهُ وَ بَكَاهُ اَلْمَلَكَانِ اَلْمُوَكَّلاَنِ بِهِ.

هیچ مومنی نباشد که در دیار غربت جان سپارد و گریه کننده ای نداشته باشد جز آنکه قسمت هایی از زمین که در آنها خدا را عبادت می نموده و لباس هایش و درهای آسمان که کردارش از آن درها بالا می رفته و دو فرشته گمارده شده بر او، آن مومن گریه خواهند کرد.