قال الإمام عليّ عليه السلام:
اَلْفَقْرُ اَلْمَوْتُ اَلْأَكْبَرُ وَ قِلَّةُ اَلْعِيَالِ أَحَدُ اَلْيَسَارَيْنِ وَ هُوَ نِصْفُ اَلْعَيْشِ وَ اَلْهَمُّ نِصْفُ اَلْهَرَمِ وَ مَا عَالَ اِمْرُؤٌ اِقْتَصَدَ وَ مَا عَطِبَ اِمْرُؤٌ اِسْتَشَارَ وَ اَلصَّنِيعَةُ لاَ تَصْلُحُ إِلاَّ عِنْدَ ذِي حَسَبٍ أَوْ دِينٍ وَ اَلسَّعِيدُ مَنْ وُعِظَ بِغَيْرِهِ وَ اَلْمَغْبُونُ لاَ مَحْمُودٌ وَ لاَ مَأْجُورٌ اَلْبِرُّ لاَ يَبْلَى وَ اَلذَّنْبُ لاَ يُنْسَى.
تنگدستی، مرگ بزرگتر است. کمی عیال یکی از دو توانگری و نیمی از آسایش زندگی است. غم نیمی از پیری است. مردی که میانه روی نماید مستمند نشود. مردی که مشورت کند هلاک نگردد. احسان روا نیست مگر به خانواده دار یا به دیندار. خوشبخت کسی است که از دیگران پند گیرد. زیانکار نه مورد ستایش است و نه لایق ثواب. نه کار نیک از بین رفتنی است و نه گناه فراموش شدنی است.