قال الإمام عليّ عليه السلام:
أَوَّلُ إِعْجَابِ اَلْمَرْءِ بِنَفْسِهِ فَسَادُ عَقْلِهِ مَنْ غَلَبَ لِسَانَهُ أَمِنَهُ مَنْ لَمْ يُصْلِحْ خَلاَئِقَهُ كَثُرَتْ بَوَائِقُهُ مَنْ سَاءَ خُلُقُهُ مَلَّهُ أَهْلُهُ رُبَّ كَلِمَةٍ سَلَبَتْ نِعْمَةً اَلشُّكْرُ عِصْمَةٌ مِنَ اَلْفِتْنَةِ اَلصِّيَانَةُ رَأْسُ اَلْمُرُوَّةِ شَفِيعُ اَلْمُذْنِبِ خُضُوعُهُ أَصْلُ اَلْحَزْمِ اَلْوُقُوفُ عِنْدَ اَلشُّبْهَةِ فِي سَعَةِ اَلْأَخْلاَقِ كُنُوزُ اَلْأَرْزَاقِ.
آغاز خود بزرگ بینی مرد، تباهی عقل اوست. هر که بر زبان خویش مسلط شود از خطر آن آسوده ماند. هر که اخلاقش را نیکو نسازد بسیار آسیب بیند. هر که بد اخلاق باشد خانواده اش تنگدل و افسرده شوند. چه بسا یک کلمه نعمتی را سلب کند. سپاسگزاری سبب سالم ماندن از فتنه شود. آبرو داری مهم ترین اصل مردانگی است. خواهشگر و شفیع گناهکار، فروتنی اوست. اساس دور اندیشی، باز ایستادن هنگام شبهه است. گنج های روزی در گستردگی اخلاق نهفته است.