حدیث امام علی (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام عليّ عليه السلام:

يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ سَلُوا اَللَّهَ اَلْيَقِينَ وَ اِرْغَبُوا إِلَيْهِ فِي اَلْعَافِيَةِ فَإِنَّ أَجَلَّ النِّعَمِ اَلْعَافِيَةُ وَ خَيْرَ مَا دَامَ فِي اَلْقَلْبِ اَلْيَقِينُ وَ اَلْمَغْبُونُ مَنْ غُبِنَ دِينَهُ وَ اَلْمَغْبُوطُ مَنْ حَسُنَ يَقِينُهُ.

ای مردم از خداوند درخواست یقین کنید و ملتمسانه از او عافیت بخواهید؛ زیرا والاترین نعمت، عافیت است و بهترین چیزی که در دل ماندگار شود، یقین است. زیانکار آن کس است که زیان دینی دیده دینش سالم نمانده و بر آن کس باید رشک برد که از یقین خوبی برخوردار گشته است.